Fon Pazarı

Bir sabah uyandık, borsa ağlıyor,

Ekranda umutlar tek tek batıyor.

Birileri fonda servet sayıyor, 

Halk kendi cebinde yangın taşıyor.

Vaatler gökyüzü, gerçekler zindan, 

Kâr diye söz eder her yeni yalandan.

Küçük yatırımcı düşmüş bir anda, 

Birileri gülüyor cam salonda.

Grafikleri çıkar, umutlar iner, 

Dün dâhi dedikleri bugün de siner. 

Fon yöneticisi nutuklar dizer, 

Zarar üstüne başarılar eker.

Komisyon kesilir, sesini çıkar, 

Kazanç gelmez ama masrafı akar.

Cebinde son kuruş, gözünde bahar,

Takvim yaprakları ömründen çalar.

Riskleri anlattık, derler, broşürde,

Küçücük harflerle, karanlık yerde.

İnsan umut arar soğuk borsada, 

Kaderi mühürlü ince bir zarfta.

Birileri çıkar, “Piyasa böyle,”

Sanki gökten inmiş kanunmuş öyle.

Kâr sana uzaktır, zarar hep yakın,

Paraları verip bekle sen şöyle.

Fonlar ardında kimler var bilinmez,

Hesaplar kapanır, sorular dinmez.

Kazanan kürsüde madalya takar,

Kaybeden evinde sessizce bakar.

Ey küçük yatırım, aklını koru, 

Her parlak söz değil gerçeğin yolu.

Bir fon yükselir, bir başkası söner,

Kazanç hevesi insanı kör eder.

Ve son perde iner, ekran kararır,

Bir umut daha sessizce savrulur.

Piyasa uyurken şehirde sabah,

Kim kâr etti, kimden eksildi hayat?