Henüz Vakit Varken

"Eğer imkânın olduğu halde

Ağlattıklarını güldürmeden,

Kırdıklarını onarmadan,

Yıktıklarını kaldırmadan,

Bozduklarını yapmadan,

İfsat ettiklerini ıslah etmeden,

Tahrip ettiklerini tamir etmeden,

Kahrettirdiklerini hamdettirmeden ölürsen

işte o zaman gerçekten öldüğünün resmidir..."

İnsanı ölümden önce hesaba çekilmeye çağıran bu sözler

insanın, yalnızca yaşarken ne yaptığıyla değil, yaptığı yanlışları düzeltmek için de ne kadar çabalaması gerektiğini düşündürttü bana

Hata yapmak insan olmanın bir parçası amenna fakat hatasında ısrar etmemek ve hatasının yükünü omuzlayıp telafiye yönelmek ise büyük bir meziyet

Beşeriz elbette, şaşarız.

Yanılmak da yenilmek de insan olmanın imtihanlarındandır

Lâkin Rabbimiz insana akıl, irade ve vicdan da vermiş; yanlışı fark edip ondan dönebilme ve telafi etme imkânını da bahşetmiştir.

Ve ömrümüz telafi etmek için tanınmış sınırsız bir mühlet değilken

 bize verilen bu imkânı neden heba edelim? 

Bugün arayabileceğimiz biri yarın aramızda olmayabilir.

Bugün çalabileceğimiz bir kapı yarın kapanabilir.

Bugün söyleyebileceğimiz bir özür, yarın yalnızca içimizde kalan bir pişmanlığa dönüşebilir.

Unutmayalım ki, her kırılan gönül kendiliğinden onarılmıyor, her yara zamanla kapanmıyor ve maalesef her haksızlık da unutulmakla ortadan kalkmıyor. 

Bazen bir özür,  bir telafi, yeri geldiğinde de hakkını teslim etmek gerekir.

Ayrıca pişmanlık, sadece yapılan yanlışa üzülmek değildir, öyle ki onun doğurduğu zararı gidermek için de harekete geçmek gerekir. 

Ve bir gün, bütün imkânlarımızın elimizden alınacağı o son ana varmadan gelin kendimize şu soruyu soralım;

Bize açılan bu dönüş kapısını kendi ellerimizle kapatacak mıyız?

Madem hâlâ vaktimiz, hâlâ imkânımız, hâlâ dönüp düzeltme fırsatımız var…

Öyleyse neyi bekliyoruz?

Sizlerden gönlünü istemeden de kırdığım varsa eğer özür dilerim

Muhabbetle.... 

VESSELÂM