Katran Karası Geceler

Ah, bu katran karası geceler vurur

Kalbimin odalarını acımadan.

Korkuyla büyür toz pembe hayal,

Saatin tik tak sesleri ürpertir,

Soğukluğu soluğumu titretir.

Hep seni ararım karanlık çökünce;

Hem en yakın, dokunacak kadar,

Hem mesafeler var basamaklarda.

İç çekerim, ah... düşer iniltiyle âh.

Yıldızsız gecede kaybolur izim,

Siluetini çizerim serin camlara.

Ellerimi yaslar, "Gel," derim uzunca.

"Bırakma beni, korkuyorum burada."

Bir anlığına düşer kirpiklerim,

Yaşları süzer beyaza çalan yüzümden.

Ve aniden açarım gözlerimi;

Lambalar bile ürkek kediler gibi korkak...

Ne tuhaf, değil mi?

Diye bir söz geçer düşünümden.

Düşlerim, düşüncelerim arasında

Sıkışırım o anda kıskıvrak;

Dokuz kollu canavarlar

yutmaya gelirler.

Mamafih, bir gülme ile

Ağlama krizi tutar.

İçimdeki emaneti

Veremem dev adamlara;

Dehlizlere saklarım ışığını.

Robot gibi donmuş beklerim

Gecenin en yakıcı kundağına.

Şafak sökene dek bin bir kez ölürüm,

Ninnisini söylerim

Göğsümde kutsadığıma suskunca.

"Geleceğe seni saklıyor," der,

candan geçerim.

Sen de gösterme aşkı

Sakın siyah pelerinli haramilere...

Hamiye GÜL