Varsayalım ki

Varsayalım ki, kalbimiz kuş kanadı kadar ince,

Yine de uçmayı deneriz gökyüzünde delice.

Yoruluruz, düşeriz, kırılırız boyuna,

Varsayalım ki yenik başlarız bu hayat oyununa.

Yollar uzun, menzil uzak, vakit dar,

Cebimizde hep o bitmek bilmeyen sonbahar.

Herkes kendi deryasında bir damla arar,

Varsayalım ki bulduğumuz, sadece derin bir efkâr.

Gözlerin sessizce anlattığı hikâyeler var,

Dil sussa da içerde fırtınalar kopar.

Yarayı saran el, yarayı açandan uzağa düşer,

Varsayalım ki insan, en çok kendi gölgesinde üşür.

Şimdi tüm yaşanmışlıkları koysak bir kenara,

Zaman dedikleri hangi merhemi sürer bu yaraya?

Giden gitmiştir, kalan ise hep bir muamma,

Varsayalım ki unuttuk her şeyi; sızısı kalmaz mı sanırsın ama...

Hamiye GÜL