Sesçil Karanlık

Cebimde kırık bir zamanın eskizleri,

Kuşlarlığını unutuyor gökyüzü

Gözcül bir telaşla susuyorum seni,

Kanatırken soluk dudaklarımda akşamları

Bulutlar sokağın yorgun nabzını tutuyor

Birazdan yağmur yağacak, belki de sen...

Ne zaman sana baksam içimde bir tren,

Raylarını sökerek başlıyor ağlamaya

​

Sesçil karanlık büyüyor aramızda,

Dokunsam bütün kelimeler kanayacak gibi

​Ben senin kalbindeki ince çiziğe,

Kaç intihar kuşu sakladım, sence kim biliyor?