Aşk mı

Aşk mı? 

İki yalnızlığın kan revan içindeki çarpışması

Gökyüzü neden mavi diye sormayı bıraktık çoktan,

Bizi boğan, denizin değil, karanın dipsiz korkusu

​

​Umut, sökük cepten düşen bozuk paradır sevgilim,

Yuvarlanır gider de rögarlara, ardından bakakalırız

Biz, denizimizde boğulmayı öğrenmiş kaptanlarız,

Ne zaman bir liman görsek, yelkenleri yırtarız

Ağlamak, göz pınarlarında paslanmış bir tebessümdür bazen,

Gülmekse, dişlerimizin arasından sızan gizli hıçkırık

Duygular birbirine girmiş, saçakları sarkan kilim gibi,

İnsan, baştan aşağıya doğru yürüyen devasa kırıklık

Bilmek, alfabenin boynuna geçirilmiş intihar süsüdür,

Çok bildikçe sağırlaşır insan kainatın ince kavalına.

Cehalet, kuş tüyü yataktır, yatar uyur bihaber olan,

Bilge dedikleri, çivili yatakta kıvranır, aklın kanlı masalına

Kimi elmasını satar, kimi ruhunu kelepir fiyata

Biz şairler, kelimeleri çalarız pazar tezgahlarından,

Sonra getirip koyarız, kanayan bir kalbin ortasına, hayata

​

​Çakmak çakımıdır yaşamak, karanlığın ortasında,

Parlar ve söner yüzümüz, bir anlığına görünür eşya.

Sonra yine kadim, anne karnı misali zifiri karanlık,

Geriye sadece barut kokusu kalır, bir de çaresiz veda