Sürgün

​Adımı sorma, adımlarımı sayma tozlu yollarda,

Bir hurda ayakkabı eskitir gibi eskitmişim ömrümü.

Kim bilir hangi takvim yaprağında unutulmuşum,

Hangi gök kubbenin altında saklı kalmış kör düğüm?

​Burası, ne adıyla anılan bir mekan

Ne de haritalarda yeri olan bir yeryüzü parçası;

Burası, iki yüreğin arasında kurulmuş sessiz bir sürgün.

Ben adına gurbet diyorum, ya sen?

​Gözlerin değdiğinde ruhumun ıssız kıyısına,

Çocukluğumun en yalın hali düştü avuçlarıma.

Bir mendile sarardım hasretini gizliden gizliye,

Kimseler bilmezdi içimdeki o devasa yangını.

​Yoksul bir odanın sönük lambası altında bile

Gözlerinle aydınlanırdı karanlık odamın tavanı.

Biz, varlıkla yokluğun ince sıratında yürürken,

Aşkı bir ibadet gibi gizlerdik tenimizin tenine.

​Kaç fırtına koptu göğüs kafesimin dar sığınaklarında,

Sayamadım.

Yol uzun, yokuş dik, nefes daralır bazen;

Fakat bilirdim ki uzakta bir yerde bir çift el,

Benim yorgun adımlarıma omuz vermeyi bekler.

​Yarışmışız sanki hayatla, hep bir nefes geriden,

Hep bir eksik, hep bir yama vurulmuş sevinçlere.

Olsun...

Biz birbirimizi sevdik mi,

Gerisini anlatma, kalsın bizde.

​Yaralı bir kuşun kanadındaki titreyiş gibidir sevda;

Ne kadar saklasan da içindeki o derin sızıyı,

Gözlerini saklayamazsın,

Gözbebeklerinden ele verir kendini nazlı nazlı.

​Şimdi buradayım;

Ne zamanın hükmü geçer bu kupkuru gazelde,

Ne de coğrafyaların çizgileri böler bizi.

Bir nehir gibi akıp gidiyor içimdeki rüzgâr,

Ne bir isim kalıyor geriye ne de rüya,

Sadece seninle tamamlanan o eksik cümleler...

​Bir hırka gibi sırtıma aldığım o ağır hasret,

Şimdi seninle hafifler, şimdi seninle diner.

Yokluğun kalbimde, yok diyemem ki,

Hayalin bile heyecan katıyor garip yüreğime.

​Ey kalbimin en mahrem sığınağı, en güzel yalanı!

Eğer bir gün adımı rüzgârlar savurursa dağlara,

Bil ki ben sadece seni sevmekle imtihan olmuştum.

Ne bir mekânım kaldı şimdi,

Ne de bir adresim.

​Ben senin göğsünde mülteciydim,

Ben senin kalbinde de mülteciydim.

Ben senin gözlerinde ebedi bir âşık olarak kalmayı hak etmedim mi?

​Sus! Başka hiçbir şey söyleme.

Çünkü aşk, en güzel kelimesini bile

Sadece sessizlikte söyler aslında...

Ancak kalpten sevenler anlar birbirini.