İçimdeki Liman

Sanki içimde bir liman var,

Bir gemi kalkıyor içimden.

Sen güvertesinde, ben kıyısında suskun...

Yüreğime bağlanmış sanki

O geminin bütün halatları.

Ve gemi kalkarken, bizim yerimize haykırıyor

Bu sessiz elvedayı.

Ayrılırken gemi bu limandan,

Çözemiyorlar bir türlü o halatları yüreğimden;

Ya halat kopacak,

Ya da yüreğimi söküp koparacak yerinden.

Nasıl bir veda bu;Nasıl bir seda bu;

Gökyüzü fırtına, her yer bozgun...

Ufukta kaybolurken gemi

Ve bir halata bağlı yüreğim uzaklaşırken benden,

Sanki köpüren bir koca deniz doluyor içime.

İçim dışım deniz,

İçim dışım yokluğun,

İçim dışım gidişin...

Ağlasam, gözyaşlarım yerine o köpüren deniz akacak;

Haykırsam gidişini, o deniz içimden geri boşalacak.

Severken bir deniz dalgalanırmış ya insanın içinde,

Ayrılırken de o denizde boğulurmuş insanı işte böyle.

İçimde bir liman var,

Yine seni getirecek bir gemiyi bekliyor umutlarım.

Güvertesinde sislerin içinden el sallayan bir gölge...

Köpürsün deniz, dalgalansın yine içimde;

Yeter ki dön sevgilim bulduğun ilk gemiyle,

İçimdeki bu deniz beni boğmadan,

Deniz çekilip giymeden ,

Seni beklediğim bu liman kurumadan...