Yanlış Duraklarda Bekledim

Kalemin ucu artık körelmiş,

yine de çiziyor:

senin omzundan düşen bir saç telini,

geceye savrulan dağ rüzgarını,

ve o esintinin içinde saklı bütün şehirleri.

Harita artık sadece kâğıt değil;

senin saçlarının siyah coğrafyası,

yağmurla ıslanan uçlarından damlayan damlalar 

yüzünden akan nehirler

Gözlerinde ki o derin liman.

Yanlış duraklarda beklediğim yıllar,

yanlış otobüslerde uyukladığım geceler

birden anlam kazanıyor;

hepsi seni bulmak için .

yolumu uzatan sabırlı sapmalarmış.

Sırtımdaki eski sevdaların ağırlığı

şimdi hafifliyor,

çünkü senin gülüşün

bütün yükleri birer birer çözüyor. 

Bilet hâlâ cebimde,

yıpranmış kenarları,

üzerinde silik bir tarih,

belki de hiç binmediğim bir seferin anısı.

Ama şimdi o bileti

senin avucuna bırakıyorum.

Üzerine yazıyorum:

“Bu yolculuk bitti.

Artık son durağım sensin.”

Küçücük kâğıda sığdırdığım

bütün yarım kalmış randevular,

bütün suskunluklar,

bütün bekleyişler

senin kollarında eriyor.

Birden anlıyorum:

otobüs hiç yanlış değildi,

sadece seni getirene kadar

dolaşması gerekiyormuş.

Bu vakte kadar

Hangi çiçeğe sorsam seni,

kendi renginden utanır demiştim.

Şimdi anlıyorum ki

çiçekler utanmıyor,

ben utanıyorum.

Çünkü senin adını

toprağın dilinde,

yağmurun şarkısında,

rüzgârın fısıltısında

söyleyebiliyorum da

kendi dilimde

bir türlü söyleyemiyorum 

*

Ellerim acemi,

cümleler mahcup…

Ama sen orada durdukça,

biraz tebessüm ettikçe,

içimde gün yüzüne çıkmayı bekleyen

bütün filizler

birden yeşeriyor.

Bahar geliyor,

ama bu kez

senin nefesinle 

Toza toprağa bulanmış yorgun bir yolcuyum hâlâ.

Ama artık yanlış şehirlerde uyanmıyorum.

Her sabah

senin soluğunun sıcaklığında

doğuyorum yeniden.

Eğreti dostluklar,

yarım kalmışlıklar,

menzil sancıları…

hepsi geride kaldı.

Şimdi sadece

senin sakin limanına

yalın ayak koşmak istiyorum.

Nefes bile almadan,

seve seve,

bütün yolları

bir solukta aşarak.

Çünkü biliyorum:

o limanda

kırık kalemim bile

sapasağlam rotalarr çizecek. 

Kaderimizi senin adınla yeniden çiziyorum.

Kalemin her darbesinde

eski yaralar kapanıyor,

yeni haritalar açılıyor.

Senin çocuksu gülüşün

bütün pusulaları bozuyor;

artık kuzey yok,

güney yok,

sadece sen varsın.

Uzun mısralar yazıyorum,

çünkü kısa cümleler

seni taşımıyor.

Her satırda

biraz daha yaklaşıyorum,

her dizede

biraz daha eriyorum.

Ve anlıyorum ki

bu şiirler bitmeyecek;

sen oldukça…

Kusuruma bakma canım,

okkalı laflar edemem ben.

Ama şimdi

bütün derbederliğimi,

bütün boşluğumu,

bütün yanlış duraklarımı

senin o gamzeli gülüşüne

sığınarak

yeniden yazıyorum.

Kırık kalemimle,

yıpranmış biletle,

toza toprağa bulanmış ellerimle…

Sen sadece

orada dur,

yeter ki tebessüm et,

bir parça ışık ver.

Geri kalanını

ben tamamlarım.

Bu kez doğru otobüse bindim.

Bu kez doğru duraktayım.

Bu kez

yalnızca senin için

geliyorum 

Bekle beni bir akşam vakti .

redfer