Ömrübahar

Düşbozumu zamanlarda buldum seni

Gökyüzünün en ücra köşebentlerinden

Zamanay bir boşlukta asılı kalarak

Sonsuzluğu sırtlanmış gölge misali

Sen geliyorsun gülüşkanat vaktinde

hüznüşahlar tahtından iniyor bir bir

Sen ki ruhumu saran ipekşelale

Günşırası dökülürken tebessümünden

Nefesgülüm, bahar şahlanıyor içimde

Adınla yeşeriyor salkımsöğüt düşler

İzlerinde açıyor kanayan şakayıklarım

Ateşdağları doğuruyor üşüyen avuçlarım

Sırçaşehirler kurdum gülüşünün içine

yağmuryarası gibi sızlarken içim

Seninle sağalır, seninle kabuk bağlar

Avuçiçlerinde saklanmış ömrübahar