Sevgili Naimi Mahiyet

            SEVGİLİ NAÎM-İ MAHİYET

Üzerine her yıl yeni medeniyetlerin kurulduğu olan biten, açıklanamayacak bir berraklıkla zihnimde beliriyor. Etrafımı dâhilim dışı kuşatan her bağda mağrurluk yine hat safhada. Düğüm çözmekten ziyade karmaşayı körükleyenlerin sayısı azımsanmayacak kadar çok. Gayr-i kâbil-i tebdil gerçeklik urbasız ve postsuz önümde duruyor. İhtimal bile vermediğim bu feraset yoksunluğuna bakınca şuan durduğum noktadan aşağısına tahrif edilmemek için dualar ediyorum. Yüreğimdeki ayrık otları daha fazla büyümeden sökülürken ve keskin yüzeyli çakıllar toprağımdan temizlenirken ben inci beyazıyla şerefleniyorum. Aramam gerekenin yüzeyde değil çok derinlerde olduğunu daha o akıl baliğ olmadığım çağlarda miras olarak küçücük sırtıma yüklüyorum. 

Sevgili goncaruhsâr, yaban çileklerinin tadını andıran hayalin beni yine bu satırları yazmaya itti. İnsan en çok da sustuğunu aklında mim gibi tutarmış biliyor musun? Sana susmak, gül bahçesinde her gonca için ayrı ayrı sevdaya tutulan bülbüle benzemekmiş. Sarıya ve kırmızıya boyanan yaprakları izlerken, hâk ile yeksan edilmenin ilminde seni görmekmiş. Demek ki diyorum, kendi varlığından vazgeçmeden özüne yani toprağa hakkıyla kavuşamıyor insan. Sen de varlığından vazgeçtin ve yüreğimin toprağına karıştın. Ben ümitsizliğe kapılmadan, bir gün tohuma dönüşüp kaburgalarımın arasında lavanta bahçeleri yeşertmeni bekliyorum. Ufuk çizgisine kadar mor renginin nefesimde çoğaldığını tahayyül ediyorum Mahir.

Arınmışlığımın mükâfatı olarak, senin mektuplarına el sürme sevincini yaşayacağım günler çok yakın. Bunu nerden mi biliyorum dersen, yüreğimde marazi hiçbir duyguyu tutamamış olmamdan ve ne olursa olsun oluşanın ve kaybedilenin duygusu ile fazla hâllenmemiş olmamdan. Yoksa senin yokluğunun dayanılacak bir tarafı yoktu şimdiye kadar. Rabb dirayetliliği nasip ettiyse mutlak onun sonunda bir olgunluk mertebesi ve mükâfatı vardır. Yıllardır yağan yağmurlara o kadar çok seni anlattım ki etrafımdaki her ağaçta ve her çiçekte senden bir im görüyorum. O yüzden ilkbahar da sonbahar da benim için bir bayram sevincinden farksız. Seni sessizce yaşarken Mahir, toprak olmayı öğreniyorum. Her şeye hayat veren, her kötülüğü kapatan, içilen zehri bile söküp atabilen, alevlerden kaçamasa bile yine de günü gelince yeşerebilen.

Omuzlarım sofasındaki kasımpatıların ve yanaklarımda sepetleri dolduran kırmızı elmaların sana selamları var. Bileklerimde uyuyup kalan, dudağın masallarındaki virgülden sonra sırasını bekleyen kelimelerin içi içine sığmıyor.

                     TülayMaviYıldırım