Kırk Belik Ve Kırk İyi Huy

KIRK BELİK VE KIRK İYİ HUY

Eski zamanlarda, taş avlulu evlerde dünyaya gelen kız çocuklarının saçları doğumdan itibaren özenle korunur, uzatılır ve sevgi ile örülürdü. Güneş bakışlı bu kız çocukları uzun çift örgüleriyle etrafta salınırlardı. Çocukluklarını yavaş yavaş geride bıraktıklarında ise artık saçları kırk belik örülürdü. Bekârlığın, kadının zenginliğinin, sabrın ve taşınan hikâyelerin sembolü olurken saçları kırk belik örülen kızın da evlenme çağına geldiğini haber veriyordu. 

Kırk belik, sadece estetik olarak göze hitap etmiyordu elbet, kişilik ve toplumsal bir duruşu da ifade ediyordu. Baba ocağında ve annenin tornasında nasıl kılı kırk yararak yetiştirildiğini de anlatıyordu. Kadın doğurganlığının yanı sıra gelenek ve görenekleri kendinden sonraki nesle aktarışı, mutfak kültürünü devam ettirişi ile ön plana çıkıyordu. En önemlisi de insan ilişkilerini, iç huzuru ve kişisel gelişimi güçlendiren kırk iyi huyun öğreticisi olarak görev yapmasıydı.

Dürüstlük, bir kızın öğrendiği ilk dersti. Her şeyi olduğu gibi kabul etmesi ve gördüğünü doğru şekilde iletmesi önemliydi. İleride bir yuva kurduğunda bu onun en kıymetli ziyneti olacaktı.

Sabır, içinden geçilen dönem her neyse dayanıklı olma çabasıydı. Her daim değişimde olan doğaya bakarak bir derdin kalıcı olacağını düşünmek hiç akıllıca değildi. Selamet sabrın içindeydi zira.

Cömertlik, eve gelen birinin hafızasını süsleyecek en güzel şeydi. Olanı ikram etmek çabası yüzlerin ve sonra da yürüklerin yumuşamasına sebepti.

Yardımseverlik, unutulmaması gereken, birlik ve beraberliğin harcıydı başkasının müşkülüne kayıtsız kalmamak. Çünkü kimin ne zaman yardıma ihtiyacı olacağını sadece Rabb bilirdi.

Güvenilirlik, evi, çocukları ve yuvanın varlığını emanet alan kadındı. Kötü günde herkes bir köşeye kaçtığında da erinin yanında dimdik durabilmeliydi kadın.

Adalet, kavramını bir çocuğun kavrayabileceği yegâne yer ailedir. Kadın, erkek ve kız çocuğuna adil olmayı davranışlarıyla zorlanmadan ne de kolay anlatabilirdi.

Alçakgönüllülük, yaratılışta herkese bir zanaat verildiğini düşünmek, başkasına neden büyüklük taslanmaması gerektiğini bilirdi.

Merhamet, taşımayan birinin gün gelip merhametsiz birine denk geleceğini bilen bir kadın, çocuklarının yüreğine kadifeden minderler sererdi.

Kibarlık, görülen her varlığa yaratılmışlık saygısından dolayı kelebek kanatları çırpar gibi davranmayı gerektirirdi. Tabiatı itibariyle bir gül gibi narin olmalıydı kadın.

Vefalı olmak, karşılaşılan bir iyilik veyahut güzel muameleden sonra o insana dostane bir kapı açacağını bilmeyle başlardı.

Sorumluluk sahibi olmak, nereye ait olduğunu düşünürse kadın, oranın sahibi gibi davranır ve sorunları ile severek ilgilenirdi.

Hoşgörü, öyle çok şey varken dünyada hepsi insan için ve ne zaman kapıyı çalacağı da belli değilken sadece bir kadın yüreği bu kadar şeyden razı olabilirdi.

Çalışkanlık, arıları inceleyen bir kadının çalışkanlığı anlamaması mümkün değildir. Kovanına en güzel çiçeklerin tozunu toplayıp dilini en lezzetli bala dönüştürmek çünkü onun işiydi.

Empati kurabilmek, bir başkasının halinden anlamayan biri için ne kadar zorsa da, gün geldiğinde anlaşılma çabasıyla yalnız kalmamak için gerekliydi.

Sadakat, bir noktaya bağlı iki ipin uzunluğu gibi birbirine karışıp sağlamlaşmak için çok önemliydi.

Özür dileyebilmek, hatanın kabul edilmesi ve pişmanlığın mahcupluğuyla ferah bir ortama kavuşmak için olmazsa olmaz bir anahtardı.

Kanaatkârlık, olmayana dertlenip olanın kıymetini bilememek, yokluğun çanını çalmaktı.

Affedicilik, Rabb’ın sevdiği kul olmak için ve yanlışı yapanın krallığını yıkmak için birebirdi.

Güler yüzlülük, hiç yorulmadan ve zarara uğramadan mal mülkten, ne evla sadakadır ve bulaşıcıydı. İçten bir gülümsemenin tamir edemeyeceği kırgınlık yoktu.

Samimiyet, olmadığı biri gibi olmaktan yeğdir. Yakın ve su gibi berrak davranmak kişinin imzasıydı.

İyimserlik, kötüyü görüp yine de iyiyi anmaktır usanmadan ve sonunda iyinin gökyüzünde parıldayan bir yıldıza dönüşmekti. 

Dakiklik, zamana karşı duyulacak en güzel saygı göstergesidir. Zira birinin zamanını çalarken insan kendinden de çalıyor demekti. 

Şükretmek, bir şeyin olmadığında ne hissedeceğimizi düşünüp onun şimdi kıymetini bilme sanatıydı.

İyi bir dinleyici olmak, doktordan ilaçtan da önemli olan tek şeydir. Birini can kulağıyla dinlediğini hissettirmek ve onun gözlerinin içinde aynı dili konuştuğunuzun saadetini görmekti.

Öz disiplin, insan herkesi, her şeyi eğitebilir ama en zoru kendi kendini bir hizaya sokmaktı.

Tarafsızlık, herkese aynı mesafede durabilmeyi başaran birinin tüm yürekleri aynı anda kucaklayabilme yetisidir ki bu da en çok kadına yakışırdı.

Teşekkür etmek, bazen dünyadaki en zor şey gibi gözükse de dili en tatlı döndüren iki kelimeydi.

Dedikodudan uzak durmak, bir gün bizim de yaşayabilme ihtimalimiz olan bir konu için yorumsuz kalmaktır. Olanın içindeki hayrı anlamanın en kibar yoluydu.

Başkalarının hakkına saygı göstermek, var olmayı hak eden herkese bu dünyada benim gibi yaşamandan razıyım derken Rabb’ın da kendinden razı olması umudunu canlı tutmaktı.

Kendi hatalarını kabul etmek, bir insanın yaşıyor olduğunun kanıtıdır ve kendisine verebileceği en güzel ders de “Hatalıyım” diyebilmekti.

İncelik ve nezaket, Rabb’a karşı duyulan sevginin sağlamasıydı.

Öğrenmeye açıklık, her şey anbean değişirken, öğrenecek bir şeyler olduğunu kabul etme çabasıydı.

Ağırbaşlılık, her oluşun her kelimenin ve her yaratılmışın farkında olarak anlamla edeple davranmayı kendisine her an ödev olarak almaktı.

Metanet, her şeyin bir kaynağı olduğunu unutmayıp bahşedenin ve bir gün o şeyi yok edenin bilinciydi.

Azim ve kararlılık, varılmak istenen noktaya her nefeste bir aşk ile bağlı olmanın diğer adıdır ki ne kadar çok çabalanırsa o yol elbet Rabb’ın izniyle muvaffakiyete erecekti. 

Başkalarının başarısına sevinmek, bir başarının anlam kazanması ve sahibine hürmet, başarının önünü açacak en onurlu davranıştı.

Temizlik ve düzen, yaşanılan yerde, dilde, ahlakta ve yürekte yokluğunu tasavvur bile edemeyeceğimiz iki önemli unsurdu.

Canlılara şefkat göstermek, onların yerine kendimizi koyarak, aynı şeyin bizim başımıza geleceğini idrak etmenin somut göstergesiydi.

İyi niyetli olmak, tedbirimizi aldıktan sonra geriye kalan şeyler için olumlu düşünme yetisi geliştirmekti.

                 TülayMaviYıldırım