Alevlice Buz

Neyine gerçek maktul

Gün öldü!

Günü yerle bir eden seremoni;

Ruhsatın ezberi

Hoppala paşam

Muaşeretin zehirli dili “hık mık”

Muaşeretin zehirli dili “palas pandıras”

Muaşeretin zehirli dili “zehir zemberek”

Muaşeretin zehirli dili “boş beleş”

Öyle ya!

Bak sen!

Ölümüne alkışlanan hakaretamiz basitliğe yeltenen çok.

Gün öldü, enkaz yerde

Olacak iş mi?

Gün boyu boş sokaklarda tek başına sen

Evvele 

Rahmet okutan bir şimdi.

Yok oluş pahasına

Göğsü mühürlü hırçın hayat, her şeye hazır:

Masumca günaha,

Hoyratça sevgiye,

Uykusuzca rüyaya…

Savaşsızca erdeme

Usulca infaza…

Kızılca vakit mühürler basılı, 

Canlar yakılı…

Vay canına gözyaşının

Ölüm, insanı güz sabahı, usulca emziriyor.

Kendisince, ekmek parasına.

En çok gün için dağa taşa düşen

Orkideler, zambaklar

Çiğdemler 

Alevlice buz üstünde nasılsa

Aşk, ruh, vicdan da öyle

Tam zamanında

Gün öldü.

İnsan, taşı sıksa suyunu çıkarır

En az ölüm kadar güçlü…

Hayati OKUR