Vurgun

Dünden beri 

Karşıma geçmiş gümüş renginde şu bulut 

İç çeker

Böylesi burada ancak bana karşıdır.

Ne yaparsın

Benimkisi başka

O kadar ki yani

Kapı duvar

Ona başka, buna başka, bana başka.

Evden çıkmışım

Eve girmişim

Kendimce ben hep o ben. 

Her şeyi anlarım tek bunu anlayamam.

Yirmi altı yıl 

Hiçbir mazeretim yok.

Evet yok… İkrar ediyorum:

Bana bırakılan her günü berbat etmişim ben.

Anlamam, 

Nasıl vurmuşum en dibe,

En beterinden.

Doludizgin

Boynuma dolaştırmışım nasıl

Başımda kavak yelleri, avucumda kan,

Görmezlikten geldiğim

Bu gelgitleri.

Hep “Aşk olsun!” Deyip

Nasıl da baş sallatmış, 

Karıştırıp yılları hep unutturmuş bana

Yedi kat yer, evc-i asumanı,

Şu mevsimler de,

Hayret!

Ter ter, saçlarımda tepinen, 

O nisan yağmurlarından da belliymiş oysa 

Hep dumanı üstünde bir vurgun yediğim.

Kırk evin kedisi şu rüzgâr yok mu?

Ne kadar geri döndürsem;

Ne kadar yüzü düşse…

Pes perdeden şiveli bir ses,

O da

“Öldün”

Diyecekti

Öyle ya!

Hayati OKUR