Bir Günlük Ömür Yeter

Kitap okunsun,

Kalem tutulsun,

Yazılıp çizilsin defterler.

Göz,

Yürek,

El,

Yaşasın yekvücut,

Başı dik,

Sıra sıra, yan yana

Her daim.

Kimi kıstırırdı kendini zehirli çarşılara,

Kimi harcardı her gün ekmek, peynir, çorbaya,

Kimi;

Uzun yolda,

Derin kuyuda,

Sessiz odada…

Ne yazık ki.

Şu vakt-i hazırda dünden bu yana,

Ne ileri gitsin insan ne geri çekilsin;

Bir günlük ömür bile yeterdi;

Umuda,

Korkuya,

Aşka,

Nefrete…

Gerçek âşikâr:

Karşısında,

Önünde,

Arkasında,

Yanında,

Hatta tanığıyla çizgi ötesinde kâğıda dökülendir,

Bilmiyordur…

Ve sorusuyla, cevabıyla;

Ve canıyla, ruhuyla, bedeniyle…

Hayati OKUR