Direnen Kalplere Gazel

Bir yudum sabırla delinir en koyu zindan,

Göğsünde köz saklar, yıkılmaz o ulu meydan.

Kimi gün rüzgâr eser, kimi gün tufan kopar,

Lakin bu yiğit kalpler kadere meydan okur.

​Acının demir pençesi sineleri dağlasın,

Bırakın taştan duvarlar gamla sızlasın,

O kalpler ki gam yükünü bir atlas sayar,

Karanlık gecelerde kendi nurunu yayar.

​Kötülük kervanı geçer, ardında iz bırakır,

Fakat inatçı ruhlar hep güneşe baksın,

Bir damla sevgi yeter bin zulmü yıkmaya,

Yenilmeyen yürekler başlar yeniden doğmaya.

​Ey hırpalanmış göğsün içindeki gizli taht,

Seninle aydınlanır bu kederli kara baht.

Ne gam ne keder büker bükülmez o boynu,

Çünkü sevgiyle örülmüştür bu hayatın koynu.