İstanbul'a Şahit

Sokakları adımlar, caddeleri ardımda bırakırken her insan gibi beni de birtakım düşünceler alır, yanı başlarına oturtur. Kimi ruhu okşar bunların, kimi ise "benim" diyen gaddar bir zebaniden daha haşin davranır. Bunları ne anlatmak ne de hatırlamak gibi bir niyetim yok. Oysa diğer okşayıcı, müşfik bir babanın ellerine sahip düşünceler...

Bu düşünceler içinde en çok hoşuma gidenler, genellikle İstanbul hakkında olanlardır. Mevzunun güzelliğinden midir yoksa hatibin samimiliği midir böyle hissettiren, inanın bilmiyorum. Anlayabildiğim tek şey, iyi bir şeyler hissediyor olduğumdur yalnızca.

Büyük bir kuşun ağzından düşürdüğü tohumlar; İstanbul'da tepeler olarak boy vermiş, o tohumlara ise en güzel işlemeleri ecdat yapmıştır. Kiminin diktiği cami, denize nazır bir manzarada oturmuşken kimisinin diktiği cami şu an asıl İstanbul'un en sadık bekçisi olarak yaşamına devam etmektedir. Bu isimsiz kuşun istemeden ektiği tohumlar, şimdilerde bendenizin gerek uzuvlarıyla gerekse de düşünceleriyle gitmekten en çok zevk duyduğu yerlerdir. Nelerin, ne gibi şeylere gebe olduklarını bilmemek... 

Bir tepesinden diğer sokağına inerken düşüncelerimin doğduğu mesken yer değiştirir. Artık zihnim fikirlerime ve yaşantıma hâkim olmaktan beridir. Önderim ayaklar, başım ise ancak takipçisi olmuştur. Gönlümde ise her daim Nedim'in kaleminden dökülen abı hayatın son damlaları: "tek bir sengine cümle acem mülkü feda..."

Gariptir ki sengine mülkler feda olan İstanbul şu an yaşlıdır, o zamankinden çok daha yaşlıdır hem de. Fakat o zamana nispetle hayatın çok daha içinde, hatta bizzat hayatın kendisi olmuştur. Eskiden şehirdekilerin akıp gittiği ve yaşadığı söylenirdi. Oysa şimdi İstanbul bizimle beraber akar. Yeri gelir Haliç'in nazlı sularını sizinle seyre koyulur ve oltası boş bir şekilde geri dönen balıkçıya üzülür. Yeri gelir vapurla Üsküdar'a giderken martılara simit atmanın zevkine varır. Bu iyi midir, bilemiyorum. En nihayetinde canlanan İstanbul elbet bir gün de ölecektir. İçindeki kokuşmuş şehrahları, asırlara kök söktürmüş sarayları ile yıkılıp gidecektir.

Ayaklar baş, baş ayak olursa en nihayetinde içine düşeceğimiz fikir kazanı da olsa olsa bu olur işte. İstanbul'u, İstanbul'un bizzat kendisi ile yaşarken dahi üzerimizde güneşi gölgeleyen bir bulut gibi hüzün...

Belki işin tam da bu noktasında ayaklara biraz ayak olmak ve dinlenmek için bir fırsat vermeli, denize veya insana bakan bir banka oturmalı. Hoş düşünceleri kendimizde misafir etmek için değil, onlara misafir olabilmek için...

Öyle ya insan ancak biraz dinlenirken güzeli, rengi ve hoşu seçebilir oluyor. Birbirlerine hâlâ muhabbetle bakan yıllanmış çiftler, dostuyla gülmenin şevkine varan arkadaşlar ve ben... Hepsinin hayran birer seyircisi. Her birinin görünmeyen ortağıyım. Kimileri buna "flanörlük" diyecektir. Oysa bu flanörlük değil, insanın asli görevine dönmesidir. Şahitlik...

Şahitlik çok güzel şey doğrusu, şayet şahit olunan güzelse. Daha da ileri giderek diyebilirim ki şahitlik çok güzel şey, şayet şahitliğin İstanbul'daysa.

Bir balıkçının büyük bir heyecanla çektiği misinasının ucunda içi su dolu poşet çıktığını izlemek mesela. Adamın bu absürt olaya karşın ilk başta çatan gözlerini takip eden tebessümünü görmek ve ona ortak olabilmek... Yahut iki arkadaşın birlikte yaptıkları en saçma muhabbetlere kulak misafiri olmak... "sence en korkak hayvan hangisi?" gibi bir sorunun gebe olduğu iki üç saati görür gibi oluyor ve mutlulukla beraber yine ayaklarımı baş ilan ediyorum. Zira bir ömür İstanbul için bir lahza kadar kısa. Gözlerimi hiç kırpmazdım şayet elimde böyle bir imkan olsa...