Bir Ülkenin Durduğu An

10 Kasım 2026

Bir Ülkenin Durduğu An

10 Kasım, takvim yapraklarında sıradan bir gün değil. Bir ülkenin, kendisine bağımsızlığını ve çağdaş bir gelecek idealini armağan eden Atatürk'e duyduğu sevgi, saygı ve minneti yeniden dile getirdiği gün. Saat dokuzu beş geçe hayat bir anlığına duruyor. Sokaklarda, meydanlarda, iş yerlerinde, evlerde insanlar susuyor; sirenler çalıyor, başlar öne eğiliyor. Hatta kediler, köpekler bile bu sessizliğe katılıyor. İnsanın içini titreten, tarif etmesi güç bir manzara bu.

Kızım bugün saat dokuzu iki geçe uyanıyor, dokuzu beş geçe ise kendi evinde Ata'sı için saygı duruşuna geçiyor. Annemin sık sık kullandığı, diline pelesenk olmuş bir sözü onun da ağzına yerleşmiş: "Allah tarafından kalktım." Bugün de öyle olmuş anlaşılan. Tam vaktinde uyanıp bu anlamlı ana ortak oluyor. İnsan bazen bir sözün, bir alışkanlığın nasıl nesilden nesile geçtiğini böyle küçük ayrıntılarda fark ediyor.

Engin yürüyüşten eve döndüğünde ise gördüğü bir manzarayı anlatıyor. Yolda bir kaza olmuş. Kazaya karışanlar Atatürk için saygı duruşuna geçmişken polisler tutanak tutmaya devam ediyormuş. Engin buna oldukça öfkelenmiş. Ben de onun bu tepkisini haklı buluyorum. Elbette görevler, sorumluluklar var; ancak böylesine anlamlı bir dakikada birkaç dakikalığına kalemi bırakıp o ortak saygıya katılmak çok mu zor? Bazen bir ülkeye bağlılık, büyük sözlerden önce küçücük bir davranışta kendini gösteriyor.

Bugün bir kez daha gördüm ki Atatürk'ün hatırası yalnızca anıtlarla, törenlerle ve resmî programlarla yaşamıyor. Bir kızın sabah uyanıp evinde saygı duruşuna geçmesinde, bir insanın yürüyüş yolunda gördüğü manzaraya üzülmesinde, meydanlarda sessizce bekleyen kalabalıklarda, hatta bir kedinin ya da köpeğin o anki duruşunda bile karşımıza çıkıyor.

Bir ülkenin ortak hafızası böyle oluşuyor galiba. Herkes kendi bulunduğu yerde, kendi imkânınca o büyük saygının bir parçası oluyor.

H. Çiğdem Deniz