Çocukluğumdan Bir Gün

Hafızamızın derinliklerinde saklı unutulmaz anılarımı zaman zaman hatırlar, bazen çocukça davranışlarıma güler bazen hüzünlenirim. Daha ilkokula başlamamıştım. Evimiz köyümüze hayli uzak yüksek ve uzun bir yamacı süsleyen çeşitli iğne yapraklı ağaçların karşısındaki düzlüklerde kurulmuş. Babam, hayvancılık yapmak; özellikle koyun beslemek tutkusu yüzünden köye uzak tenha denecek bir alana kurmayı tercih etmiş evimizi. Kış mevsiminde çevremizde geceleri ormandan kurt ulumaları duyardık. Ormanın yamacının alt tarafındaki kara yolundan çok seyrek yayan yolcu geçerdi. Gördüğümüz insan sayısı sadece üç gün, bazen haftada yoldan geçen birkaç yolcu olurdu.

 Uzun kış günlerinin çevremizin sessizliğini karla beraber esen rüzgâr sesinin oluşturduğu doğanın müziği şenlendirirdi. Rüzgârın ağaçlarda biriken karları uçurarak oluşturduğu sis bulutunu izlemek ruhumda garip bir korku oluştururdu. Oyun arkadaşım benden iki yaş küçük erkek kardeşim ve okula başlama yaşı gelen ablamdı. Her gün aynı yüzleri görmekten sıkılır. Yeni arkadaş aramaya açlığımı gideremezdim bir türlü bitmeyen uzun kış aylarında. İlkbaharda durum değişirdi. 

 İlkbahar aylarında yaylacılık başlar köylerimizde. Yayla evimize taşındığımızda tanıdığım çocuklarla buluşmanın tatlı sevincini yaşardım. Çoğu benim önceki yıllarda tanıştığım arkadaşlarımdı. En güzel günlerimiz otlattığımız mandaların peşinde yayla meralarında geçerdi.

 Yaz sonu bir gün yayladan köydeki evimize gelmiştim. Babamla köyümüz içinde amcamların oturduğu eve gittik. Babamın köyde belli ki bazı işleri vardı. O gün benim için adeta bayram oldu. Benden bir yaş küçük amcamın oğlu ve bazı amcamlara komşu ailelerin çocukları da köydeydi. Üç beş çocuk bayram neşesi coşkusuyla bir araya geldik.

 Evimize yakın olduğu için okul çocuklarının oyunlarını seyretme şansımız vardı. Onlardan gördüğümüz birdirbir oyunu oynadık. Daha sonra meyve bahçelerine daldık. Harmanlar zamanı olgunlaşan yöresel adı Harman Armudu olan armuttan yedik. Üzerine tırmanmamızın zor olmadığı kaba elma diye adlandırdığımız elmaya tırmandık. Bahçede saklambaç oynadık. Zaman hayli ilerlemişti.

 Babamın adımı ünlediğini duyunca arkadaşlarımdan ayrıldım. Evimize dönmek vakti gelmişti. Oysa ben oyun oynamaktan doymamıştım. Yarı ağlamaklı bir sesle geceyi amcamlarda kalmak istediğimi söyledim. İsteğimde ısrarcı olduğum her hareketimden belliydi. Babam üstelese gözlerimden yağmur damlaları gibi gözyaşlarının akacağı yakındı. “Madem çok istiyorsun, amcanların misafiri oldu.” izni çıktı. Sevinerek arkadaşlarımın yanına koştum.

 Zaman biter oyunları bitmez çocukların. Akşam olmuş, güneş son ışıklarını gönderiyordu köyümüzün karşısındaki yamaçlara. Amcamların evinin yakınında “… herkes evine dağıl.” Tekerlemesini söyleyerek istemeyerek de olsa evlere dönüyorduk. Amcamların komşularından benden hayli büyük bir kız: “Senin evin yok mu? Evine gitsen ya!” diyerek benim bu mahallede yerim olmadığını söylüyordu. Duygusal bir çocuktum. Duyduğum bu sözler kalbime bir ok gibi saplandı. Anneleri yiyecek aramak için yuvadan ayrıldığında yuvadan yere düşen bir yavru kuş gibi kendimi yalnız ve çaresiz hissettim.

 Gün batmış, orman kesif bir karanlığa bürünmüştü. Kalbim göğsüme sığmıyordu. Zorlukla nefes alıyordum. Korku her tarafımı sarmıştı. Evimize giden yol ormanın içinden geçiyordu. Beni mahallelerinde istemeyen kızı onuruma dokunmuştu. O sözleri duymamla evime yolunu tuttum. Önce köyümüzün yakınından geçen suları kurumuş dereden geçip dik bir yokuşu tırmandım. Ormanın içinden geçen patikan yürüyordum. Yola çıkarken güneş zaten batmıştı.

 Yolu yarıladığımda şaşkınlığım iyice arttı. Ne yapacağıma karar veremiyor, ha bire yürüyordum. Ağlamaya başladım. Çaresizdim ve çok korkuyordum. Göz gözü görmeyecek kadar karanlık çöktü. Ormandan gelen garip garip sesler korkumu artırıyordu. Maraton koşusunda bitiş çizgisine varmaya gücünü tüketmiş atletler gibi yavaşlamıştım iyice.

  Konuşma seslerini duydum. Sesler uzaktan geliyordu. Korku ve şaşkınlığım iyice arttı. Konuşanlar yanıma yaklaştığında iç çekerek ağlamayı sürdürdüm. Gelenler köyümüze uzak, dağ diplerindeki çayırları biçmekten dönen amcalardı. Kimin oğlu olduğumu sordular. Birisi yakından tanıdığım yayla komşumuz Necmettin ağabeydi. Başımı okşadı. Ağlamamamı söyledi. Diğer amcalar da teselli edici sözler söyledi. 

 Ellerinde tırpanları olan arkadaşlarından ayrıldı Necmettin ağabey. Elimden tuttu beni evimize kadar götürdü. Eve varınca hemen anneme sarılıp yeniden ağlamaya başladım. Necmettin ağabey durumumu kısaca anlattı. Annem ve babam bu güzel insana defalarca teşekkür ettiler. İyiliğini unutamadığım o büyük ağabey annemin, “yemek yiyelim” ısrarlarına evime geç kalırsam beni merak ederler diyerek icabet etmedi.

 Uzun gün çayır biçmenin yorgunluğunu önemsemeyip beni evime götüren ki, epey sürede beni sırtında taşıyan Necmettin ağabeyin ailesi köyümüzün yoksul ailelerindendi. Babam, yayladan yeni getirilmiş bir koyunun yününü bohça yapıp karıca kararınca yayla komşumuzu hediye edip evine uğurladı. Köyümüzde saygıdeğer ne güzel insanlar vardı. Çocukluk ve ilk gençlik yıllarımı anımsayınca hepsi birer iyilik sembolü büyüklerimizi saygı ve rahmetle yad ederim.