Duvarların Gölgesinde Büyüyen Adam

Babam her sabah aynı gazeteyi açardı.

Aynı öfkeyle katlardı sayfalarını.

Çayından bir yudum alır,

memleketi kurtarırdı kahvaltı bitene kadar.

Annem mutfakta ekmek keserdi.

Bıçağın altında ezilen domatesin

kırmızı suyu yayılırdı tahtaya.

Ben o zamanlar kanın yalnızca

televizyonda aktığını sanırdım.

On yedi yaşımda

bir duvara adımı yazdım.

Yanına bir de slogan.

Sabah belediye boyamıştı duvarı,

akşam yeniden yazdım.

O gece eve geç geldim.

Babam kapıyı açmadı.

Pencereden baktım,

salondaki ışık hâlâ yanıyordu.

Gazetesi dizlerinin üzerindeydi.

Uyumuştu.

Başlığında benim hiç okumadığım

bir dünyanın kavgası vardı.

Yirmi ikimde bir meydanda

binlerce insanın arasında kayboldum.

Bir yumruk göğe kalktı,

bin yumruk onu takip etti.

Yanımdaki çocuk bağırırken

dişlerinden biri kanıyordu.

Gülüyordu.

O kadar gençti ki

ölümün kendisine sıra gelmeyeceğine inanıyordu.

Bir kış gecesi arkadaşımın annesi

kapı kapı dolaştı.

Elinde oğlunun fotoğrafı,

fotoğrafın köşesinde kıvrılmış bir parmak.

— Gören oldu mu?

Kimse cevap vermedi.

Koridorun sonunda bir televizyon açıktı.

Birileri stüdyoda ülkeyi kurtarıyordu.

Yirmi dokuzumda takım elbise giydim.

Bir zamanlar taş attığım binanın

önünde kravatımı düzelttim.

İçeri girerken eski bir arkadaşımı gördüm.

Camın arkasından bana baktı.

Elini kaldırmadı.

Ben de kaldırmadım.

Otuz beşimde bir kadın sevdim.

Babası başka bir bayrağa,

ben başka bir kitaba yemin etmişim.

Bir akşam sofrada sustuk.

İki ayrı dünyanın insanıydık sözde.

Oysa aynı zeytini seviyorduk.

Aynı şarkıda gözlerimiz doluyordu.

Aynı gece,

aynı depremde

aynı tavana bakarak uyuyorduk.

Ayrıldığımız gün

kitaplarımı kutulara koydum.

Bir kitabın arasından

onun saç teli çıktı.

Bütün kütüphaneyi yıktım da

o incecik şeyin karşısında

elimi kaldıramadım.

Kırk ikimde babamın evini boşalttık.

Gazeteler sararmıştı.

Duvar saatinin pili bitmişti.

Portresinin camında ince bir çatlak vardı.

Çekmeceden eski bir mektup çıktı.

Oğlum, eve erken gel.

Dört kelime.

Altında tarih:

Benim ilk gözaltına alındığım gün.

Mektubu katladım.

Babamın gazetelerinin arasına koydum.

Dışarıda çocuklar top oynuyordu.

Birinin dizinden kan akıyordu.

Annesi balkondan seslendi:

— Eve gel, hava kararıyor!

Çocuk topunu koltuğunun altına sıkıştırdı.

Koşarak merdivenlere girdi.

Bir süre arkasından baktım.

Sonra duvardaki portreye.

Sonra elimdeki mektuba.

Şimdi altmışımdayım.

Evimin duvarında hiçbir slogan yok.

Yalnızca çerçevesiz bir fotoğraf:

Bir sofranın etrafında oturan altı insan.

Üçü artık yaşamıyor.

İkisi benimle konuşmuyor.

Biri de fotoğrafı çektiği için

karede hiç yok.

Bazen gece yarısı uyanıyorum.

Sokaktan bir slogan geçiyor.

Perdeyi aralıyorum.

Genç çocuklar.

Ateş gibi gözler.

Ceplerinde bildiriler,

avuçlarında gelecek.

İçlerinden birinin yüzünde

kendi on yedi yaşımı görüyorum.

Pencereyi açıyorum.

Seslenmek istiyorum.

Ama ne diyeceğimi bilmiyorum.

Bir zamanlar

ben de bir adamın penceresinin altında

dünyayı değiştirmeye gidiyordum.

O adamın adı babamdı.

Ve o gece,

beni eve çağırmıştı.

Duvarlar hâlâ yerinde.

Bayraklar hâlâ rüzgârda.

Kitaplar hâlâ raflarda.

Yalnızca insanlar eksiliyor.

Bir de sofrada,

kimsenin oturmadığı sandalyeler

her geçen yıl biraz daha çoğalıyor.