Varsın Bilme Sen

Şiire mahal veren yangın ne zaman başladı bilemiyorum en çok da depreşen yaralarımdan çekiyorum o halde hedefe kilitlenmenin zamanı yeteri kadar vakit kaybetmişken hele ki yamalamalı tümden gelen hezeyanları.

Bir düş görmeliyim düşten de öte seni

Renkler hasbıhal ederken ektiğim tüm çekincelerimi

Sonradan çiçek olup da açsın diye tehir etmeli

Hem dünü hem de tüm hüznü

Yerleşik coğrafyalar gibi kalbimi kuşatansın

Bazense ebemkuşağı misali

Belime dolanan

Oysaki dün yoktun bu gün varsın

Yarın ne olur bilemem

Tamı tamamına duygularımın peltek aksanısın

Sözcüklerin asla yetmediği

Alfabeden firar eden tüm harfleri

Bir bir hizaya çeksem ne ki?

Ve her birini

Çekip de kulağından

Astığım kara tahtada büyüyen o heyecan

Bir okul çocuğu gibi neşeli ve mutlu

Oysaki sadece seni görecektim, diyebilmenin nutku

Üstelik adresi de yok bu büyük heyecanın

Ne senin ne benim olmalı mı sahi bir lakabı?

Düşlerimi çengele asmış ölümü beklerken

Ansızın gelip de düştüğüm uçurumdan nasıl ki sensen kurtaran

Ve işte mıntıka temizliği yapıp

Bayrağımı dalgalandıran

Ne tuhaf oysa

Bin yaşında bir derviş misali

Semiren tüm çekincelerimi

Yok sayıp da sana geldiğim

Ve tüm geç kalmışlığımla bu aşkı tehir ettiğim

Ve bir adım sonrası

Adında dahi

Saklı iken mutluluk

Yasımı da yaşımı da sonlandırıp

Sadece aklım sana iken takılı

Bazense tutulan nutkum

İdare lambasında geçerken hayatım

Ve işte sayende ışıyan dünyam ve varlığım

Her yer ışıl ışıl

Ne dünün önemi kaldı ne de hüznün

Bir yılbaşı ağacı gibi şenim artık

Yanıp sönen tüm devrelerim

Mum ışığını söndürüp cemalini

Güneş bildiğim

Varsın bilme sen

Varsın kaçır gözlerini

Ben çoktan kaçmışken kendimden

Sana yakalandığımın ertesi

Ve işte melekler, yeniden doğuşumun müjdecisi…