Nasırlı Eller Kadim Türküler

Toprak, yalnızca üzerinde yürüdüğümüz bir coğrafya parçası değildir; insanıyla, hüzünleriyle, sessizce büyüyen umutlarıyla bir hafızadır. "Güzel memleketimin güzel insanları" dediğimizde, zihnimizde taşa yazılmış bir vefa, rüzgârın taşıdığı kadim bir türkü ve gözlerinde hüzünle harmanlanmış o inatçı tebessüm canlanır.

​Bu coğrafyanın insanı, kederi de neşeyi de asil bir sessizlikle taşır. Nasırlı elleriyle toprağı yoğuran, tarlaya düşen her damla alın teriyle bu toprağın kökünü sulayan o eller, aynı zamanda bir fincan kahveyi uzatırken ya da dar günde omuz verirken dünyanın en şefkatli kucaklaşmasına dönüşür. Onların kalbi, Karadeniz’in hırçın dalgaları kadar coşkulu, İç Anadolu’nun bozkırı kadar sabırlı, Akdeniz’in güneşi kadar sıcak, Doğu’nun dağları kadar vakurdur.

​Bir çay ocağının önünde, akşamsefası çökerken dertleşenlerin sessizliğinde bile asırlar boyu süzülüp gelmiş bir hikâye saklıdır. Komşunun dertini kendi derti bilen, yabancıyı "misafir" kılıp başköşeye oturtan bu halk; yokluk içinde var etmesini, acının ortasından bir türkü türetmesini bilir. Onlar, kelimelerle süslenmiş büyük cümlelerin değil, göz göze gelince anlaşılan o derin manaların insanıdır.

​Zaman ne kadar hızlı akarca aksın, bu toprakların güzel insanları, insan kalmanın, incinmemenin ve incitmemenin en kadim dersini vermeye devam eder. Rüzgâr hangi yönden eserse essin, onların sırtını yasladığı dağlar, yüreklerinde taşıdığı memleket sevdası hep baki kalır.