Fenerin Gölgesinde

Fenerin Gölgesinde

Eski ve ıssız bir limanda, denizin bile dalgalanmaktan vazgeçtiği o durgun gecede, her şey sükûta teslim olmuştu. Sahildeki tuzlu kayaların üzerine oturmuş fener bekçisi İlyas, elindeki yorgun fırçayla yıllara meydan okuyan ahşap teknenin gövdesini boyuyordu. Uzaktan, karanlık ufuk çizgisine doğru yürüyen bir yolcu belirdi. Adımları ağır, sırtındaki heybesi görünmez bir yükle doluydu. Yolcu, kıyıya yaklaşınca durdu; ne bir selam verdi ne de yola devam etti. Sadece dalgaların kıyıya vuruşunu dinledi.

İlyas Efendi fırçayı yavaşça indirdi, denize diktiği gözlerini yolcuya çevirip sordu:

— Demir atacak bir liman mı arıyorsun, yoksa kaçacak bir okyanus mu?

Yolcu, ellerini cebine saklayıp acı bir tebessümle başını salladı:

— Liman da benim, okyanus da usta. Gemi sağ salim duruyor ama içindeki mürettebat isyan bayrağını açtı. Dışarıdan bakan sakin bir körfez sanır ama içimde fırtınalar kopuyor.

İlyas Efendi başını denize doğru çevirip ufuktaki tek aydınlığa baktı:

— Deniz ne kadar hırçın olursa olsun oğul, fenerin ışığı sönmedikçe hiçbir gemi kaybolmaz. Asıl tehlike fırtınanın kopması değil, insanın kendi içindeki feneri söndürmesidir.

Eski ve ıssız bir limanda, denizin bile dalgalanmaktan vazgeçtiği o durgun gecede, her şey sükûta teslim olmuştu.

Sahildeki tuzlu kayaların üzerine oturmuş fener bekçisi İlyas, elindeki yorgun fırçayla yıllara meydan okuyan ahşap teknenin gövdesini boyuyordu. Uzaktan, karanlık ufuk çizgisine doğru yürüyen bir yolcu belirdi. Adımları ağır, sırtındaki heybesi görünmez bir yükle doluydu. Yolcu, kıyıya yaklaşınca durdu; ne bir selam verdi ne de yola devam etti. Sadece dalgaların kıyıya vuruşunu dinledi.

İlyas Efendi fırçayı yavaşça indirdi, denize diktiği gözlerini yolcuya çevirip sordu:

— “Demir atacak bir liman mı arıyorsun, yoksa kaçacak bir okyanus mu?”

Yolcu, ellerini cebine saklayıp acı bir tebessümle başını salladı:

— Liman da benim, okyanus da usta. Gemi sağ salim duruyor ama içindeki mürettebat isyan bayrağını açtı. Dışarıdan bakan sakin bir körfez sanır ama içimde fırtınalar kopuyor.

İlyas Efendi, ellerindeki kurumuş boya lekelerine bakarak derin bir iç çekti. Yıllar önce, büyük bir fırtınada tüm mürettebatını ve inancını aynı denizde kaybettiği o kara geceyi hatırladı. Fenerin merceklerini temizlerken elleri titremiş, "Artık bu ışığı kim için yakıyorum?" diye haykırmıştı gökyüzüne. Şimdi aynı acıyı bu genç adamın gözlerinde görüyordu.

Başını denize doğru çevirip ufuktaki tek aydınlığa baktı ve yumuşak ama kararlı bir sesle konuştu:

— Deniz ne kadar hırçın olursa olsun oğul, fenerin ışığı sönmedikçe hiçbir gemi kaybolmaz. Asıl tehlike fırtınanın kopması değil, insanın kendi içindeki feneri söndürmesidir. Ben o ışığı bir kere söndürdüm; benden başka kimse karanlıkta kalmasın diye her gece sabaha kadar bekliyorum şimdi.

Genç adam, İlyas Efendi’nin anlattığı o acı dolu geçmişin ağırlığını yüreğinde hissetti. Gözlerini kayalıklardan ayırıp sarp kayalığın tepesinde bütün haşmetiyle parlayan fenerin ışığına çevirdi. O sarı ışık, dalgaların karanlık yüzeyinde titreyen bir yol çizgisi gibi uzanıyordu.

Derin bir nefes aldı; sanki göğsüne saplanan o görünmez hançer yavaşça yerini hafifliğe bırakıyordu. Heybesindeki yükün o an biraz daha hafiflediğini hissetti. Fenerin ışığı, sadece denizde kaybolan gemilere değil, kendi içindeki karanlıkta yönünü şaşıran ruhuna da bir merhem olmuştu.

İçindeki fırtına dinmemişti belki ama artık sığınacak bir limanı, bakacak bir ışığı vardı.

— Haklısın usta, diye mırıldandı, yüzünde hafif bir tebessümle. “Işık sönmediği sürece, kaybolmak sadece bir ihtimaldir.

Ufukta gece, lacivert bir tül gibi limanın üzerine inerken, İlyas Efendi ile genç adam uzun süre tek kelime etmeden denizi seyrettiler. Dalgaların kıyıdaki çakıl taşlarıyla fısıldaması, içlerindeki o dinmeyen gürültüyü yavaşça dindiriyordu.

Genç adam, sırtındaki heybenin artık o kadar da ağır gelmediğini fark ederek hafifçe gülümser gibi oldu. Hâlâ yorgundu, hâlâ yaraları taze idi; lakin karanlığın ortasında yolunu bulabileceği bir ışık olduğunu bilmek, ona adım atma cesareti veriyordu.

İlyas Efendi elindeki fırçayı kenara koydu, ayağa kalkıp nasırlı eliyle gencin omzuna yavaşça dokundu:

— Hadi oğul,” dedi sıcak ve güven veren bir sesle. “Gece en koyu anındayken sabaha en yakın yerdedir. Yürümekten korkma, ayak izlerin yolu aydınlatır.

Genç adam başını salladı. Arkasına dönüp karanlık patikaya doğru ilk adımı attığında, sırtındaki yükün değil, içindeki umudun hafifliğiyle yürüdü. Fenerin sarı ışığı arkalarından vuruyor, ikisinin de gölgesini denize doğru uzunca uzatıyordu.

Mehmet Aluç