Ankanın Sessiz Uyanışı

Küllerine sığınmış bir yangının ıssızlığından sesleniyorum sana. Bir zamanlar göğsümün kafesinde can bulan, adınla nefes alıp adınla çarpan o büyük aşk, zamanın ve kırgınlıkların rüzgârıyla savruldu; geriye sadece sönmüş közler, gri bir hüzün ve adını anmaktan yorulmuş dudaklar kaldı.

​Sandım ki her şey bitti. Sandım ki bu enkazın altından ne bir ses çıkar, ne de bu göğüs kafesi bir daha eski ritmiyle atar.

​Fakat aşk, bittiği yerden başlamayı bilen inatçı bir mavidir.

​Şimdi, o soğuk küllerin en derin yerinde, unutulmaya yüz tutmuş bir kıvılcım yeniden uyanıyor. Ne zamandır saklandığım bu sessizlikten, kendi anka kuşumun kanat sesleriyle sıyrılıyorum. Her bir tüyümde seninle geçen günlerin yangını, her bir çırpınışımda yeniden doğuşun o acılı ama tatlı sancısı var.

​Ben bu küllerden korkmuyorum artık; çünkü biliyorum ki insan, ancak bittiği yerden başlar yeniden var olmaya. Güllerin yeniden açması, toprağın yağmura küsmemesi gibi ben de bugün, küllerimden arınmış bir cesaretle, adını bir kez daha içime çekerek, göğe doğru kanat çırpıyorum.

​Ve anlıyorum ki: Gerçek bir aşk, küle dönse bile ölmez; sadece kendi ateşini yeniden bulmayı bekler.