Sessiz Yolun Başında

​Dökülür sarı yapraklar ağır adımlarla yola,

Her basışta bir ezgi, her rüzgârda bir veda.

Yürürüz bu ormanda bilginin gölgesinde,

Biraz yorgun, biraz eksik, sonbahar nefesinde.

​Çok şey sandık yüklenen o ağır çantalarda,

Oysa ne çok yanılmışız en parlak anlarda.

“İnsanın bilmesi gereken tek şey,” der ses içeriden,

Birer acemi yolcuyuz hayatın elinden.  

​Bazen öğrenmenin ilk adımı silmektir

Zihne kazınan o köhne ezberleri;

Hiçliğin o serin suyuna kendini bırakıp,

Yeniden yazmaktır en baştan kof defterleri.  

​Bırak dökülsün zihnin o yalan kalkanları,

Kurutulsun kalpteki kibirli çiçekleri.

Bir yaprak gibi düşerken toprağın rahmetine,

Ermek gerek belki de en saf hikmete:

Hiç bilmemenin o hafif, o asil hecesine...