Tövbesi Olmayan Aşk

... tövbe etmek istedim

Ne zamandır ruhuma misafir olan bu hissin


Bir gün kapımı çalmadan gideceğine


Ve ardında bıraktığı enkazın


Bir ömür içimde hüküm süreceğine

Sonra sustum...


Çünkü bazı dualar kelimelere sığmazdı


Bazı isimler vardı ki


Dudaklardan dökülmeden de semaya ulaşırdı

Bir şehrin en tenha sokağında


Kendi gölgemle yürüdüm o gece


Adımlarım sana çıkıyordu


Oysa bütün yolların sonunda


Biraz daha kendimden eksiliyordum

Ne gariptir ki insan


En çok kavuşmayı düşlediği yerde kaybolurmuş


Ben seni bir ömrün başlangıcı sanırken


Meğer ömrümün en uzun bekleyişine tutulmuşum

Takvimler değişti, mevsimler eskidi


Erciyes yine beyaza büründü


Lakin içimdeki kışın


Henüz bahara dair bir haberi yoktu

Bir vakitler saat kulesinin yelkovanına


Seni emanet etmiştim ya hani


Şimdi akrebin gölgesinde bekliyorum


Belki bir gün zaman insafa gelir de


Seni benden önceye değil


Bana doğru yürütür

Ve eğer bir gün yolun düşerse bu şehre


Bir otobüs durağında rastlarsan kendime


Bil ki ben hâlâ aynı yerdeyim


Yalnızca ellerimdeki gemilerin


Külleri biraz daha çoğaldı

Zira ben aşkı bir limana varmak sanmıştım


Meğer bazı seferler


Daha yola çıkarken kaybedilirmiş

Yine de...


Bir gün adını anmadan uyanabilirsem


Ve bir sabah gözlerim seni aramazsa


İşte o vakit anlayacağım


Zaman nihayet görevini tamamlamış

Ama şimdilik


Ne yelkovana sözüm geçiyor


Ne akrebe hükmüm


Ben hâlâ seni yazıyorum


Geçip gitmeyen saatlerin


Hiç okunmayan hikâyesine...