Gururun İflası Kalbin Zaferi

"Aşk rezilliktir," diyordu satırlar, "Rezil olmadıysan aşık olmamışsındır." Ne kadar da doğru, ne kadar da acımasızca gerçekti. Düşünüyorum da; insan aklını, gururunu, o kalkan gibi kușandığı zırhını bir kenara bırakmadan nasıl sevebilirdi ki? Gurur dediğin, sevdanın kapısında ancak bir anlık bir engeldi; o kapı bir kez kırıldı mı, geriye sadece çırılçıplak bir kalp kalıyordu.  

​Biz o meseleyi asla korkakça, hesap kitap yaparak yaşamadık. Ölçüp biçmedik, yarım adımlarla yetinmedik. "Biz o meseleyi, rezil kepaze olana kadar denedik." Gözyaşımızı da saklamadık, gururumuzun yerle bir olmasını da... Gecenin bir yarısı mantığın sesini susturup kalbinin dikine gidenlerin bildiği o uçurumdan aşağı beraber atladık.  

​Şimdi arkama baktığımda, raflara dizili kitapların arasında o günlerin enkazını görüyorum; ama ne garip ki o enkazda bir pişmanlık değil, sadece tatlı bir sızı ve kahramanca yaşanmış bir hikâyenin gururu var. Çünkü biliyorum ki; insan ancak her şeyini kaybetmeyi göze alabildiği kadar sever.