Belirsizliğin Kıyısında

Kar, beyaza kesmiş o dürüst ve mutlak sessizliğiyle örter her şeyi; yağmur ise göğün rahmetini doruklarına kadar hissettiren berrak bir sağanaktır. Ne var ki ikisi birbirine karıştığında, ne o karların paklığı kalır ortada ne de yağmurun o coşkulu netliği. İşte insan ilişkilerinde, kurulan cümlelerde ve kalbin durduğu yerlerde de böyledir; ne tam bir veda ne de samimi bir kavuşma olan o araf durumları, ruhu yoran en büyük belirsizliklerdir.

​Netlik, bir lüks değil, ruhun nefes alabilmesi için hayati bir pusuladır. Hayatın karmaşasında insan, ne anlama geldiği belirsiz bakışlardan, ne siyah ne beyaz olan o yorucu gri tonlardan kaçmak ister. Çünkü bilir ki; insanı yoran yollar değil, yönünü bulamadığı o sisli dönemeçlerdir. Keskin çizgilerle çizilmiş bir dünyada yürümek belki her zaman kolay değildir ama en azından adımların bastığı yer bellidir.

​Ve bazen en büyük cesaret, ortada bir yerde asılı kalmaktansa; havanın da, insanların da, duyguların da en duru, en katıksız halini göğüsleyebilmektir.