Edebiyat Evi Gazze Yollarında 5

İlk gece kolay geçmedi.Hatta sabah olmak bilmedi adeta.

Sorgulamalar, uykusuzluk ve sert muamele, kahramanlarımızı daha ilk günden yıpratmıştı. Bazıları saatlerce ayakta bekletilmiş, bazıları dinlenememişti bile. Ne zaman dışarı çıkacaklarını, haklarında nasıl bir karar verileceğini bilmiyorlardı.

Gece yarısına doğru Ahmet Zeytinci, Sami Hoca’ya sokularak, karanlıkta kısık sesle konuştu:

“Sami Hocam, uyudunuz mu?”

“Hayır Ahmet Bey.Gözüm uyku tutmuyor.”

“Al benden de o kadar Hocam.Ben de uyuyamıyorum.”

“Biraz dinlenmeye çalışsak iyi olacak.Sabahleyin kim bilir neler bekliyor bizi?”

“Hocam, benim aklıma bir şey takıldı sormadan edemeyeceğim:”

“Nedir takılan şey Ahmet?”

“Şimdi Edebiyat Evi'nde şiirlerini paylaşan arkadaşlar sabah kalkınca bizi göremeyecekler. Acaba en son paylaştığımız şiirlerimize ve yazılarımıza yorum yazmaya devam ediyorlar mıdır?”

Sami Hoca bir süre sustu.

“Eminim yorumdan ziyade bizim durumumuzu merak ediyorlardır.”

Ahmet'in sesi yumuşadı.

“İnsan memleketinden uzakta olunca en küçük şeyin bile kıymetini anlıyor hocam.”

Bu kez Sami Hoca cevap veremedi.Bir şeyler demek istedi ama kelimeler hançeresine takıldı.Sadece yutkunmakta yetindi.

Bir şey diyemese de Ahmet Zeytinci anladı denilmek istenileni. Gözünden damlamaya çalışan inatçı bir damla yaşı Sami Hoca’ya çaktırmadan elinin tersiyle sildi.

Ertesi sabah kendilerine verilen kahvaltı oldukça yetersizdi. Küflü kurumuş bir ekmek, çürük zeytinler ve bir kaç dilim peynir. Baki ekmeğine baktı, sonra arkadaşlarına döndü.

“Bununla insan nasıl ayakta duracak? Ben sporcu adamım yav bununla nasıl doyarım? Kedi mi besliyor bu adamlar?”

Ahmet ekmeği eline aldı.

“Sen merak etme Baki abi  Senin kasların zaten kendi kendine çalışıyor. Bizim gibi sıradan insanlar biraz zorlanır!”

Baki istemeden güldü.

Sonra ekmeğini ikiye bölüp bir parçasını Ahmet'e uzattı.

“Al kardeşim. Yarısını sen ye.Ben açlığa alışık insanım.”

Ahmet ekmeği aldı, bir süre baktı.Sonra gözleri doldu, sesi titreyerek,

“Baki abi, senin şampiyonluğunu ilk defa şimdi kabul ediyorum.”

“Yalnız şimdi mi?”

“Evet. Daha önce hep reklâm yaptığını düşünüyordum! Meğerse asıl gönüllerin şampiyonuymuşsun sen.Ben burada anladım.”

Gülüştüler.

Ancak o küçük kahkahanın ardından hücre yeniden sessizliğe büründü.

Çünkü herkes aynı şeyi düşünüyordu:

Buradan ne zaman çıkacaklardı? Akibetleri ne olacaktı? 

Bir süre sonra yetkililer, haklarında ciddi güvenlik şüpheleri bulunduğunu ve casuslukla bağlantılı olabilecek faaliyetlerin araştırıldığını bildirdiler.

Bu suçlamanın ağırlığı, odadaki havayı birden değiştirdi.

Murat Öğretmen şaşkınlıkla başını kaldırdı.

“Casusluk mu? Bizim gemimizde silah yoktu. Yardım malzemeleri vardı! Casuslukla ne işimiz var bizim? Bu adamlar çıldırmış olmalılar?”

Mehmet Fikret, dudaklarını sıktı.

“Bir şiir defterinden casusluk çıkarabilirler mi? Demek ki bunların gerçek niyyeti bizleri mahkum etmek. ”

Nuri Hoca sakin bir sesle konuştu.

“Bunun cevabını mahkeme vermeli. Suçlama, tek başına suçun kanıtı değildir.Hele biraz sakin olalım, hemencecik umutsuzluğa kapılmayalım arkadaşlar. Gün ola harman ola!”

Çerkez Kaptan Murat ellerini dizlerinin üzerine koydu.

“Ben hayatım boyunca denizlerde çalıştım. Gemilerin rotasını, yüklerini, hava şartlarını bilirim. Ama bu yolculukta taşıdığımız yük, insanlara yardım etmekti. Bundan başka bir niyetimiz olmadı.”

O gece gözlerine uyku girmedi.Sabaha kadar neler neler düşünmediler ki? Ya ömür boyu bu zindanlarda kalırlarsa ya da suçsuz yere idam edilirlerse ne olacaktı? Sonunda kadere teslim olmaktan başka çıkar yol olmadığını anlayıp manen rahatladılar..

Altı dost, artık yalnızca bir gemi baskınının mağdurları değildi. Ağır bir suçlamayla karşı karşıyaydılar.

Üstelik yabancı bir ülkedeydiler.

Dillerini, hukuk sistemlerini ve karşılarında duran makamların çalışma biçimini tam olarak bilmiyorlardı.

Ama bir şeyi biliyorlardı:

Hepsi de yüce bir gaye uğruna masum insanlara yardım etmek amacıyla bu işe atılmışlardı ve suçladıkları suçla zerre kadar ilgileri yoktu. Gerçek, er geç ortaya çıkacaktı.

Devam Edecek