Düşlerim Kıyılarına Çarpıyor

Gün neşter yaralarından uyanmış sabahlara

Gitmelerin toplamında kaldı kör bir nokta

Nakarat nakarat ezberletilmiş bir sevda

Dudaklarımdan fırlayan bu beşik kertmesi düş

Sana bu kadar mı zordu Düş/üş

D/üşüyordum teninin deniz kokan iklimlerinde

Lacivert geceler kendini çekerken zeytin dallarına

Tırnaklarımla kazıyordum kendi yatağımdaki hayalleri

Seni görmek adına

Şimdi gitmeler dayanmış kapıma

Ne fayda . . .

Senin bakışlarında ölüm olduktan sonra

Ben en çok kırlangıçlara özenirdim

Ne seni ,

Ne beni

Sadece toplu göçe mahkum bizi götürürdüm

Bir mum yakardım geceye ,

Damla damla sensizliğe akardım

Kursağımda kaldı İstanbul

Aynı şehir ,

aynı aşklar

İsmim farklı diye

aşkımı küçümsemek niye

Gideceksin illaki

Git o zaman / gittin demek

Bitirdiğinde dönme geriye

Geriye dönersen sende

Benim gibi

acılar içinde

Şimdi tutma ellerimi ,

Son veda bu

yakışmaz özenli sözler

Sadece özür dilerim de

Sonra arkasından ,

pardon yanlıştık zaten

" Aşk dediğin özür ile pardon kadar zaten "

Şimdi git kendine bir şehir seç

Uzak bir diyardan gözlerini dik bana

Ve ben

her denizin dalgasında seni göreyim

Neden vardı gözlerin ,

saçların

Ellerinin çizgisinde kaybettiğim düşlerim

İlk öpücüğüm ...

Kanıyorum cennetlere ,

Bildim ki susulacakmış adının geçtiği her hecede

Ört üstümü gözlerinle

Şimdi son kez fısılda

tek kişilik bir masada

İki adımımda bir sen çık karşıma

Göçmen kuşlarından kalma

Üç güne kadarmış meleklere " sevda "

Gözlerini saçlarıma sürdüğünde anladım

Kanayan masum çocukluğumu

Şimdi durma ayart beni "ayrılığa"

Kıyamet değil ayrılık ,

sadece gereklilik " Aşkta "

Muhammed Yalçınkaya - - Düşlerim Kıyılarına Çarpıyor - -