Edebiyat ve Kültür Platformu
Kalanların Şiiri
Gönlümün semasından göç eden
Yüzyıllarca uzağa giden allı morlu turnalar
Gökkuşağındaki tüm renkleri de götürdüler
Sadece bana elem içinde al kaldı
Çeşit çeşit gülümsemeler,
Mutlu portreler çizdiğim fırçalarım yok artık
Hepsi seninle bilinmezliğe gittiler
Bana, hüznü karakalem çizdiğim tuval kaldı
Tüm notalar kayboldu bıraktığın sessizlikte
Tüm ezgiler sazlar mızraplar...
Dinlediğim son suzinak şarkıdan
Sustukça inim inim inleyen eski bir kaval kaldı
Yıldızları seyrettim günlerce
Çıkmayan rüyalarımı bıkmadan usanmadan tabir ettirdim
Gözlerimde Hamel burcu
Gazete köşelerinde çıkmamış yüzlerce fal kaldı
Hiçbir iz kalmadı senden firari bir bakış bile
Yüreğimdeki yaylaklarda baktığım
Gözüm gibi baktığım doru taylardan birine binip gittin
Hediye diye yüreğime düşürdüğün kırık bir nal kaldı
Ben değil cümle alem şaşırdı
Neydi sebep bu dört nala gidiş nereyeydi
Tıkandı kaldı hançeremde art arda soru işaretleri
Tutuldu şakıyan bülbül ölenedek lal kaldı
Sen gittin sam yeli uğradı kapıma
Yaktı kavurdu laleleri cezayir menekşelerini
Yedi düvele mesel oldu halim
Yemyeşil gülistandan kuru bir dal kaldı
Yerleşik hayata geçecekken gönlümde yaşayan oba
Söndürüp ateşini, tek tek söküp çadırlarını
Yükünü yüklerken kızgın buğralara
Yüreğim ızdırap ezgilerine mahal kaldı
Sövgüler yakışmaz bana
Beddua bile etmeyeceğim ardın sıra
Ama adın gibi, sözlüklerden sildiğin adım gibi bilmelisin
Bunca eza dan sonra sanma sana ikbal kaldı
Senden bana bir şey kalmadı desem de
Kurudu tüm denizler çölleşen bir kumsal kaldı
Bu marazi sevdadan sıyrılıp
Maveraya açılmak için kırık bir sal kaldı
Sensizlik rıhtımından, sonsuzluk yoluna
Benden yadigar, çölde başıboş bir balbal kaldı
Muhammed Mehmet Gül
Yüzyıllarca uzağa giden allı morlu turnalar
Gökkuşağındaki tüm renkleri de götürdüler
Sadece bana elem içinde al kaldı
Çeşit çeşit gülümsemeler,
Mutlu portreler çizdiğim fırçalarım yok artık
Hepsi seninle bilinmezliğe gittiler
Bana, hüznü karakalem çizdiğim tuval kaldı
Tüm notalar kayboldu bıraktığın sessizlikte
Tüm ezgiler sazlar mızraplar...
Dinlediğim son suzinak şarkıdan
Sustukça inim inim inleyen eski bir kaval kaldı
Yıldızları seyrettim günlerce
Çıkmayan rüyalarımı bıkmadan usanmadan tabir ettirdim
Gözlerimde Hamel burcu
Gazete köşelerinde çıkmamış yüzlerce fal kaldı
Hiçbir iz kalmadı senden firari bir bakış bile
Yüreğimdeki yaylaklarda baktığım
Gözüm gibi baktığım doru taylardan birine binip gittin
Hediye diye yüreğime düşürdüğün kırık bir nal kaldı
Ben değil cümle alem şaşırdı
Neydi sebep bu dört nala gidiş nereyeydi
Tıkandı kaldı hançeremde art arda soru işaretleri
Tutuldu şakıyan bülbül ölenedek lal kaldı
Sen gittin sam yeli uğradı kapıma
Yaktı kavurdu laleleri cezayir menekşelerini
Yedi düvele mesel oldu halim
Yemyeşil gülistandan kuru bir dal kaldı
Yerleşik hayata geçecekken gönlümde yaşayan oba
Söndürüp ateşini, tek tek söküp çadırlarını
Yükünü yüklerken kızgın buğralara
Yüreğim ızdırap ezgilerine mahal kaldı
Sövgüler yakışmaz bana
Beddua bile etmeyeceğim ardın sıra
Ama adın gibi, sözlüklerden sildiğin adım gibi bilmelisin
Bunca eza dan sonra sanma sana ikbal kaldı
Senden bana bir şey kalmadı desem de
Kurudu tüm denizler çölleşen bir kumsal kaldı
Bu marazi sevdadan sıyrılıp
Maveraya açılmak için kırık bir sal kaldı
Sensizlik rıhtımından, sonsuzluk yoluna
Benden yadigar, çölde başıboş bir balbal kaldı
Muhammed Mehmet Gül
Kalanların Şiiri başlıklı yazı muhammed-meh tarafından
12.08.2010 tarihinde sitemize eklenmiştir.
Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu, kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.
İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz.
Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
- Yorumlar 3
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yükleniyor...
Yorum yazmak için giriş yapın.