Psikolojik Kaos

İçimde, anlam veremediğim bir sıkıntı vardı.Buruk bir ruh hali hakimdi bünyemde,
kaçmak istiyordum kendimden çok uzaklara:Çok şaşkındım, affallamıştım.
Çok garip bir duyguydu: öyle ki, dize ve mısralara dökemiyordum içimdekileri,
Saatlerce düşünüyordum, içimi kemiren bu sıkıntının nedeninin ne olduğunu...

 

Aklımı kaçırmaya değin, sanki bütün insanlar bana bakıp gülüyor ve bu şehir sanki

üstüme üstüme geliyordu.Bilinçaltımda bir ütopya yer edinmişti. Ve adresi de benim

ortaya atacağım çıkarım ve fikirlerde gizliydi.Kendimi psikolojik bir kaosun içinde kukla

gibi oynatan da bendim. Nasıl sağlıklı düşünebilirdim ki?

 

Sosyal etkileşimlerde de durağandım.Hiç kimse, bu pasif halimi olağan görmüyordu.

Arkadaşlarım halimden şikayetçiydi.Kendince hepsi birer kara gün dostu oluvermişti.
Tek tek bir zanlı gibi sorgulamaya alıyorlardı beni:
-Kardeşim ne oldu, ailevi bir mesele mi? Öbür yandan bir diğeri;
-Üzülme buda geçer.Derdini söylemeyen derman bulamaz klasikleri, kulak zarımı

yırtarcasına rahatsız ediyordu beni.

 

Agresifleşmiştim, gereksiz yere sinirleniyordum.Yaşayan bir ölü gibiydim, sadece

fiziken varlığım hissediliyordu.Ben kimdim? Bu safsatalı duruma nasıl düşmüştüm?
İçimde, büyüttüğüme inandığım çocuk o, çocuk haliyle nasıl oyuna getirmişti beni:
Gölgesine sığındığım bu durağan hal ve sessizlik, fırtına öncesi sessizliğin

habercisi miydi?Geçmişte yaşadıklarım, şu an o çocuğun isayanı olabilir  miydi?
Cevabını veremediğim bir çok soru vardı.

 

Kendi kendime kararlar veremiyordum.Varlığımla yokluğum arasında çelişkiye

düşecek kadar düşmüştüm.Akli dengem, yok olmaya yüz tutmuştu.
Geçmişte yaşadığım olayların kritiğini yapamıyordum.Çözümleyemiyordum kendi iç

dünyamı.Bu kişisel bocalama içinde sonuç olarak vardığım bir nokta vardı:Kendimle

savaşıyordum ve sadece bunun farkındaydım...

 

                               Aziz KUZU