Azat Azap

Kemikli,  küçük ellerinin parmak uçlarında dünya

Güneşe denk saç tellerinde küskün yıldızlar

Kim pamuk ipliğiyle bağlıysa önce o düşecek

Umut; Sıkı sıkıya sarılıp masal olabilmek

Oysa düşmek, düşebilmek; Yeni bir başlangıç

Bilmiyor…

Köhne balıkçı barınağındaki kırık masanın

Dördüncü ayağı ömrü, çekilse düşecek hayalleri

Kenarı kırık tabakların desenlerinde atıyor yüreği

Solmuş yaseminlerin gözlerinin içinde de yok gelecek

Masa örtüsünde bir gece evvelden kalan lekeler

Acıtıyor…

Dün gece koynunda bir yılan kıvraklığında

Atlas çarşaflara emanet ettiği dişiliği

Gümüş tepsiden düşen şehveti

Tökezlenen sevişmenin son sahnesi

Ak düşmüş saçların karnında bıraktığı sıcaklık

Ağlatıyor…

Şimdi abaküsteki boncukları azat etmeli

Toprağa düşüp yeşermeli gözyaşları

Akrep Yelkovanı zehirlemeli böğründen

Zamanı tutup yakasından sokmalı zindanlara

Bir dokunuşa bir ömür verilmeli

Ölünmüyor…

DİLA EMRAL AYDIN

26 Ekim 2009    20:30

İzmir Karşıyaka