Yağmurun Dudakları

Hangi hüzmesinden zamanın

Hangi yöne kıvrılıyorsan

Hangi izlerini biriktiriyorsan

Hangi söz öbeği

Hangi kıvrımında düğümlenmişse

O kadarsın

Parçalısı bütünü

Bulut işte seni getiren

Taşıyıp yürüten

Süzüldüğün saçaklar

Her damlana susamış toprak

En verimli çağlarında

Yok olup giden yüzler

Ortalarından yırtılmış kitaplar

Ne yanına değsen

Kokunu bırakırsın yaprağa

Taze bahardan

Serin güzden

Pul pul damıtırsın kendini

Sonsun

Sonsuzdansın

Kırıntılar bırakarak ardında

Korkuları sürükleyip götürensin

Dilin var bilinmezi söyleyen 

Kimsesiz fırtınaların yoldaşısın

Asılsın tüm suretlere inat

Gelincikler açılsın diye

Küsensin üşengeçliklere

Topla dağıttıklarını

Kıyılarını dövdüğün

En sen halinsin

Acımadan kırdığın filizler

Sendendir

Son satırı bile olsa yazacaklarımın

Apansız ıslatışına

Bulduğun ilk mazgaldan aşağıya

Dökülüşünedir ahım

Şahitlik ettiğin

Mahçup öpücükler

Çatlaklarından içine dolduğun

Beyaz boyalı ev

Trenlere vapurlara

El sallayan çocuklar

Çıkarıcısı olduğun yangınla

Yok olup gittiler...