Göğün En Yalnızı

Ekmek bulunmaz yitik

Hayat çileden ibaret

Issız köşelerde şefkat

Sevgi ışığını arayan mecnun

Kim demiş mutlu insanlar

Ya da mutsuz insanın başı dik

Gel düş önüme ara

Gece yıldızlara meftun

Yıldızlar yalnızlığa mahkum

Göğün en yalnızı

Kendi başına çoban yıldızı

Yaşamın kıyısında mağrur

Her şey güne aşikâr

Ruh verilince varlığa

Bedende hayat, birazcık sızı

Gölgen sen durunca durur

Yürüyen bürünürken hayata

Asılır ıstıraplar

Irmaklar ulaşınca mateme

Dövünen ve de yırtınan

İlmik ilmik geçer boğaza

Köpükten halkalar

Bahçıvan mesut bir bakışla

Turunculardan yayılır rayihalar

Kayıp duruyorken yaprak yaprak

Arının en uslu hali bu

Güneşe naz yapar

Çıldırır bu dansa topraklar

Bağrını açar yarılarak

Başak başak buğdaylar

Endamlı titreyişler

Bu salınıma kim hayran olmaz

Kavisler çizerek semazen misali

Ekmek kokan memleketim gibisi var mı?

İncirin gölgesinde bebek

Anne odun ateşinde çay yapacak

Yalnızlık yıldıza az

Gündüz de ışıtsa

Güneşin şöhretine ortak olacak.