Fakirdi Geceler

İki minare arasında, altın tabak gibi

Guruba düşmüş güneş, batmakta

Zaman, dönmekte geceye ve tasalanmakta çocuk

Yine akşam oluyor, yalnızlık başlayacak,

Karanlık çöktüğünde

Oyalanmaktaydı gündüzleri, sokaklarda gezdiğinde

Adam yerine koyardı kendini, akşam evine gidermişçesine

Ve akşamları, çarpardı yalnızlığı yüzüne

Şimdi yine dert, birde yer bulmalıydı, ya bir kuytu köşede

Ya şehirde ki, bir ateme gişesinde

Zordu akşam, fakirdi gece

Üstelik İstanbul gibi bir şehirde

Nerden geldiğini bilmezdi

Tanıdığı, çocuk esirgemede bir hademe

Kimsesiz mazlum bir çocuk, üstelik tek başına

Akşamlar dert, fakirdi gece

Soğuk akşamlardan birinde, metroya ısınmaya girdi çocuk

Elleri yüzü kirli, sokak çocuğu olduğu belli

Gelip geçen, afilli insanları gözlemekteydi

Ve de farkına varılmaktı, bütün istediği

İnsan sayılmalıydı, sormalıydı birileri

Neden buradasın, kimsin, nesin

Demeliydi birileri, sormalıydı

Ve çocuk halinle, tek başına

Gecenin bu saatinde, ne işin var burada?

Diye, ilgilenmeliydi birileri

Ama kördü insanlar, kördü

Akşamlar sahipsiz, geceler fakirdi

                               18.02.2011

                               İlhan Keskin