Kahır Kurşunları

Kays'tım, Mecnûn eyledi yüreğimin sahibi

Hiç tanımazmış gibi uzaktan bakıp gitti.

Göz kırpmadan bağladı darağacına ipi

Büyüttüğü sevdanın pimini çekip gitti

Mevsimlerden sonbahar, vakit bir akşamüstü

Karanlıklara inat şafağı söküp gitti

Mâziye sünger çekip hatıralara küstü

Beyaz gül bahçesine kaktüsler dikip gitti

Bilinmeze yol alıp açılırken her gemi

Gönül limanlarını nefretle yıkıp gitti

Büyüyüp korlaşırken yüreğimin matemi

Bana dudaklarını, gülerek, büküp gitti

İlhama pusu kurdu, yarım kaldı şarkımız

Sözümü boğazıma bir güzel tıkıp gitti

Kanatları kırılmış kuşlardan yok farkımız

Evvelki duyguları başıma kakıp gitti

Rüya gibi, gözümden gitmez o gül endamı

Nazlı bir ceylan gibi önümden sekip gitti

Değişmezdim Ferhat'la büyüttüğüm sevdamı

Mâziyi hatırlayıp gözyaşı döküp gitti

Sermayemi yükledim gayri ecel atına

Zehirli akrep gibi ruhumu sokup gitti

Kıymet vermem dünyanın fâni saltanatına

Kahır kurşunlarını bağrıma sıkıp gitti

Gamzeler belirirdi yanağında gülünce

Tuna nehri misali kalbime akıp gitti.

Kurtlara yem olacak güzelliğin ölünce

Meydan okudu aşka, şimşekler çakıp gitti

Tükendi umut faslı, sakınmadı sözünü

Fitne tohumlarını gönlüme ekip gitti

Düşürdü can evime intizarın közünü

Kalbin aysberglerini hışımla yakıp gitti

Yayınlandığı Yer: Sükût Dergisi/Sayı: 6

                                     M.NİHAT MALKOÇ