Edebiyat ve Kültür Platformu
Sabahın Çiy Işığı
Sabahın taze aydınlığıyla, pencereden vuran çiy ışığı, tozlu örümcek ağlı, çıplak duvardaki yaşlı örümceği uyandırdı.
Işıktan kaçan yaşlı örümcek, ağından toz zerrecikleri düşürdü pul pul.
Yatağında uyuyan yaşlı adam, akları kanlı, iri gözlerini açtı. Hilal biçimli kalın kaşlarının üzerlerine indi toz zerrecikleri.
Alnında tomurcuklanan terleri sildi.
Örümceği görmeden baktı örümceğe.
Basıldıkça kötü kötü gıcırdayan, tahta döşemeli odasında serili eski Sivas kiliminin desenlerine takıldı bakışları. Uzun bir düşünceye daldı…
Çocukluğuna gitti. Annesine aldırmadan, çamaşır iplerinde baş aşağı dönmüş mandalları çevirmesini, pencerelerde karşıdan karşıya çene çalan kadınları ve bir yerlerden bir gramofonun, eski bir türküyü bayat bayat haykırışını…
Çenesini dizlerine dayayıp, çok seyretmişti, şimdilerde neşesi kırık bu sokağı.
Renk renk uçurtmalarıyla mavi gökyüzüne az mı ferman okumuştu…
Koşarak, bahçe kapısının kurt yeniği eski tahtalarına tekme atar, tüm dikkatine rağmen kenarda duran su testisini devirirdi.
Dünden kalmış bayat ekmeklerle çok beslemişti bahçedeki karıncaları.
Odasında örümcek görse korkar, o geceyi annesi ve babasıyla geçirirdi.
Oysa şimdi, birbirlerini anlayan bakışlar yapabildiği tek canlı duvardaki yaşlı örümcekti.
Çocukluğunun ve gençliğinin hiç bitmeyeceğini sağlayan bir tılsım olduğuna inanmış, hiç aile kurmamıştı.
Yatağında gittikçe karardı...
Tozlu, örümcek ağlı çıplak duvara baktı.
Yaşlı örümceğe: İnsan bazen dünyaya geldiğine pişman oluyor. İş mi yani? Yalnız kalmak yaşlılıkta. Ve iri bir balık gibi kıvranmak gün boyu yatakta. Ben cartayı çekmeden elveda. Elveda yaşlı örümcek, elveda karıncalar, gururla ezdiğim kaldırımlar, neşesi kırık sokak hepinize elveda…
Ali AKIN
Işıktan kaçan yaşlı örümcek, ağından toz zerrecikleri düşürdü pul pul.
Yatağında uyuyan yaşlı adam, akları kanlı, iri gözlerini açtı. Hilal biçimli kalın kaşlarının üzerlerine indi toz zerrecikleri.
Alnında tomurcuklanan terleri sildi.
Örümceği görmeden baktı örümceğe.
Basıldıkça kötü kötü gıcırdayan, tahta döşemeli odasında serili eski Sivas kiliminin desenlerine takıldı bakışları. Uzun bir düşünceye daldı…
Çocukluğuna gitti. Annesine aldırmadan, çamaşır iplerinde baş aşağı dönmüş mandalları çevirmesini, pencerelerde karşıdan karşıya çene çalan kadınları ve bir yerlerden bir gramofonun, eski bir türküyü bayat bayat haykırışını…
Çenesini dizlerine dayayıp, çok seyretmişti, şimdilerde neşesi kırık bu sokağı.
Renk renk uçurtmalarıyla mavi gökyüzüne az mı ferman okumuştu…
Koşarak, bahçe kapısının kurt yeniği eski tahtalarına tekme atar, tüm dikkatine rağmen kenarda duran su testisini devirirdi.
Dünden kalmış bayat ekmeklerle çok beslemişti bahçedeki karıncaları.
Odasında örümcek görse korkar, o geceyi annesi ve babasıyla geçirirdi.
Oysa şimdi, birbirlerini anlayan bakışlar yapabildiği tek canlı duvardaki yaşlı örümcekti.
Çocukluğunun ve gençliğinin hiç bitmeyeceğini sağlayan bir tılsım olduğuna inanmış, hiç aile kurmamıştı.
Yatağında gittikçe karardı...
Tozlu, örümcek ağlı çıplak duvara baktı.
Yaşlı örümceğe: İnsan bazen dünyaya geldiğine pişman oluyor. İş mi yani? Yalnız kalmak yaşlılıkta. Ve iri bir balık gibi kıvranmak gün boyu yatakta. Ben cartayı çekmeden elveda. Elveda yaşlı örümcek, elveda karıncalar, gururla ezdiğim kaldırımlar, neşesi kırık sokak hepinize elveda…
Ali AKIN
Sabahın Çiy Işığı başlıklı yazı Ali Akın tarafından
01.05.2011 tarihinde sitemize eklenmiştir.
Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu, kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.
İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz.
Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
- Yorumlar 1
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yükleniyor...
Yorum yazmak için giriş yapın.