Muhteşem Yalancı

Bu şiir  gerçeğin katline  sirayet  eder

Yürek  sesinin aforoz  edildiği  yerde

Susturulmaya çalışılırken

yalın gerçekler..

Şiir olup çıkmıştır sızıyla  kalemimden..

Dinle;

En sivri dişinle ısırdın aklımı

Zehrini nakşettin cerebellumlarıma

Kelimelere gölge oyunları oynattın

Ve

hecelerin oynaklığına sakladın

aşüfte  kadınlığını..

Gecenin suretinde yansıttın yüzünü

Katran renginde koyulttup gözlerini

Çatallandırdın yılan dilini

Nazire yaparak gerçeklere

Boyadın bütün beyazları

Zifirden temel tutmuş siyaha..

Çıkardın dişlerini yayvanlaşan ağzından

Batırıp kanlı tırnaklarını gerçeğe

Dilinden salyaların döküldü tabanlarına

Moraran dudaklarında inzivaya çekildi masumiyet

Yanılgıyı gördü tüm söylenenler

Diş izlerinde..

Ruhuna  kan bulaştı kelimelerinin

Döktükçe  zehrini çatladı toprak

Çatlattın yüreğimin  sabır taşını

düşüncelerimin kabuğunu kırarak

Kustun kemiksiz  dilinden

doğrulara  kefen giydiren sözlerini..

"Konuş  şimdi konuş.." gözlerine  bakarak gerçeklerin

Konuşamadın ..

Her defasında kaçırdın

Şeffaf prizmalar ardında

Yansıyan gözlerini..

Boş verdim

Bu âlem özünde güçlü özüyle

Şiirlerimle kader birliği yaptım sana dair

Yeni sıfatlar giydiriyorum hayata

Duvarlarını ateşten alevlerle boyuyorum

Mum ışığında huzura dokunuyor bir yanım

Avuçlarıma dualar ısmarlıyor

Duymuyorum muhteşem yalanlarını..

Şimdi;

Konuş en güçlü cümlelerini

Şiirlerinde  dansa kaldırdığın gölgelerinle

Sana  sadece onlar inanır

Muhteşem yalancı

Bir ölüm merasimidir  bu şiir

Gerçeği  yalanlarıyla boyayanlara…

adem efiloğlu / ahi-i kalem