Hiç Kimse

Adım Umut

Kimsesiz Umut..

Sancılı ve

Tiz  çığlıklarla gelmişim dünyaya

Ben doğunca  ölmüş  annem

Sebep

Yoğun kanama

Babamsa üç aylıkken elveda  demiş hayata..

Eski bir yetimhaneye  vermişler  beni

Adımı bakıcılar koymuş "Umut" diye

Bilmemişler umudumun olmadığını..

Ziyarete  gidip gelenler  oldukça

Gelmemiş hiç kimseler beni ziyarete

Zamanla "Kimsesiz Umut " olmuşum..

Sonra;

Sokakların aşina  yalnızlığına sığınmışım

Hiç kimseydin

Kimsesizdim

Benim gibi kim varsa toplayıp etrafıma

Kimsesizlerin kimsesiydim..

Yaş seksen üç

Dile kolay geliyor şimdi

Huzur evi kapılarında gözlerimle

Ziyaretçi aşındırıyorum

Hiç kimse  gelmiyor

Ve  biliyorum ağlamak kar  etmeyecek

Yine durmuyor gözlerimde yaramaz çocuklar

Derin bir  ah çekiyorum gökyüzüne doğru

Kimsesizdim

Kimsesizlerin kimsesiydim

Hiç kimseydim..

adem efiloğlu / ahir-i  kalem