Kör Bıçak

KÖR BIÇAK

Kadın ağlıyordu oturduğu yerde,

Gözleri bir noktaya dalmış, öylece kalakalmıştı.

Yüreği acıyordu, sanki kör bıçak saplanmış gibi,

Gözbebeklerinden çektiği acı ne kadar da belli,

Yorgun, bitap düşmüştü kadının bedeni bu hayata,

Sanki asırlardır onca yükü taşıyordu omuzlarında

Ha düştü, ha düşecek yalpalıyordu iki yana

Maziyi düşündü, gözünde yaş,

Belli belirsiz bir gülümseme dudağında

Kendi kendine dedi;

"Bu kadar acı reva mıydı bana?"

Tutunacak sebebi de kalmamıştı ki artık hiç hayata.

Sevmeyi denemişti yeniden, daha yakın bir zamanda

Sevdi de, hem de en derinden.

Çok sevilmek istedi kadın, inat olsun diye geçmiş yıllara.

Sevgisiz geçen yılların acısını, sevdalısı unutturmalıydı

Leyla ile Mecnun, Kerem ile Aslı sevgisini kıskanmalıydı.

Gündüz düşlerine, gece rüyalarına aldı aşkını

İyi günde kötü günde, hastalıkta sağlıkta

Hep yanında olmak

Onunla gülmek, onunla ağlamak

Onun aldığı havayı birlikte solumak,

Güvenli bir omuza, başını yaslayıp,

Kalan ömründe sevdiği ile yaşlanmak.

Gözüne baktığında erimek, sesini duyduğunda titremek istiyordu…

Ama…

Ama olmadı işte

Çok sevmesine rağmen, sevmedi sevdiceği,

Oysa birazcık ilgiydi, kadının ondan tek istediği,

Yaşamanın ne anlamı vardı artık, yanında yoksa sevdiği.

Gözünden akan yaşlar, yanağından süzülürken,

Göz kapakları ağırlaştı kadının birden,

Kalbindeki kör bıçak,ta…derinlere kadar saplandıkça saplandı.

Başı düştü hafifçe sağa

Yüzünde bir tebessüm

Ulaşıyordu artık istediği vuslata…