İki Onbeş Vakit Sensizlik

Saat yine iki on beş

Yine durdu an, geçmiyor zaman

Uyutmuyor peşimden dolanan gölgen

Üşüyorum.

İçime oturan suskunluğumu

Geceyle paylaşıyorum.

Ruhumda emzirdiğim sevgini kucaklıyorum

Gözlerimde gizemini

Yüreğimdeki senin sıcaklığını kuşatıyorum

Nefesin hala keskin

Gece ertesi bir başka hissediyorum…

Ve şimdi,

Davasını görüyorum gece ortası tek celse

Ağlardın görsen.

Dağlandım aşk kokan kırmızı gülden

Dikenleri batar dünden

Sürgündedir sensiz gece her defa

Yürüyorum karanlığa

Kavgasını sürüyorum sensizliğimin…

Yabancıyım gülüşlerime, düşlerimse yitiyor

Hani nerede sımsıcak aşkın

Neredeki o ahu bakışlım!

Hani, inanmıştım her bir sözüne

Almıştım özüme seni

Sensizlikte yaşadım saymıyorum…

Yine saat iki on beş

Yine vakit sensizlik voltalarında

Tutulmalarında aklım

Nakaratı geçti şarkım, söz inler

Sazlar dökülür tel tel

Aşktan öte hiç birşey dinlemiyorum…

Dinle diyorum yıldızlara, ay suskun kalır

Duvarlarda yankılanır sessiz çığlığım

Ruhum ezilir.

Ezgindir türküm sensizliğimde her gece

Bitmeyen dönence, aşk ve sen

Ömrüm ki heder uğruna…

Saklayamıyorum…

Vakit sensizlik gece ötesi,

An iki on beş

İstemiyorum doğmasın güneş

Güne sensiz çıkamıyorum

Yıkamıyorum tabularımı ey sevgili

Çık al diyorum al

Son nefesimi anlıyor musun?

        Nebahat Erkan