İnsan Sevince

Yalan olurdu umutlarım:

Çocukluğum,gençliğim,

Yalan olurdu;

İçimin daralan vakitlerinde.

Bir liman ararken

Kıyılarında sığınacak

Oturuverdin gönül bahçeme.

Kalbim;

Huzurla yer değiştiren

İçim dışım,

Ve kendini

Yok eden 

Korkularım .

Sarayım olurdu odalar:

Bodrum

Katlarındaki,

Boyası dökük duvarlar…

Aklımı bırakırdım

Yarınlarına!

Yıldızlara,yakamozlara,

Göz kırpan geceleri olurdun:

Akşamın kırmızı kucağında.

Ruhumu senden dinliyorum!

Senin olduğun yerdeyim…

                             Nebahat ERKAN