Bıçak Sırtında Zaman

Buruk bir akşamüstü, masamla başbaşaydım,
Beynim sensizliğini, geceye çakıyordu.
Yalnızlık girdâbında, baştanbaşa tasaydım,
Rüzgâr başını eğmiş, ş'irimi okuyordu.

Mazi dehlizlerinde, açılmıştı perdeler,
Hasret kumaşlarından, biçilmişti perdeler,
Yeşil varken siyahtan, seçilmişti perdeler,
Felek elde çuvaldız, tel örgü dokuyordu.

Aralık perdelerden, süzülmüştü gölgeler,
O kesâfet içinde, çözülmüştü gölgeler,
Matem vardı havada, üzülmüştü gölgeler,
Bulutlar mütebessim, sessizce akıyordu.

Ellerimiz kenetli, öylece yürüyorduk,
Sanki aynı rüyayı, birlikte görüyorduk,
Göz göze değdiğinde, nasılda eriyorduk,
Gün darılmış gibiydi, kaşını yıkıyordu.

Neler neler görmüştüm, bakarken gözlerinde,
Atomlara bölmüştün, efsûnkâr sözlerinde,
Yangın çiçeği vardı, tutuşan közlerinde
Gözbebeğim saçına, yıldızlar takıyordu.

Bir çift yaralı kuştuk, kanatlarımız kırık,
Ayrılık korkusundan, yüreklerimiz buruk,
Bizi davet etmişti, Samanyolu'nda doruk
İbibikler toplanmış, nihavend şakıyordu.

Biz her gece sahilin, değişmez müdavimi,
Martılardan dinlerdik, hüzünlü merasimi,
Bizden azâd gibiydi, dünya devr-i daimi
Adım attığın yerden, inciler çıkıyordu.

Hani bir çınar vardı, altında duruyorduk
Düşen gazellerine, ağıtlar vuruyorduk,
Cevapsız soruları, peş peşe soruyorduk,
Yaşlı bir amca bize, acıyla bakıyordu.

Bu gün yine o an'a yazılıyorken ferman,
Ruhumda yankılandı, vuslat adında derman,
Sabır sırat köprüsü, bıçak sırtında zaman,
Bilemezsin içimi, hicrânla yakıyordu.

Belkide hiç eline, geçmeyecek bu yazı,
Ölüme beş kala'yım, çoğalttım günde azı,
Makberî'yi yokladı kalbindeki o sızı,
Sanki bir el "gel" diye, toprağa çekiyordu.

Makberi – Ahmet Akkoyun……….22/06/2009…….21:45……..İst