Bu Son Kalan Durakta

BU SON KALAN DURAKTA

=====================    

Günümüzün insanı, bir değişik nesilmiş,

Kaderin faturası, şimdi bize kesilmiş.

Sürgündeki bu kalbim, yaşayan bir fosilmiş,

__Hep transit geçerken, ben son kalan duraktım,

__Aşkınla emekleyen, çocukluğu bıraktım! 

Menziline girmeden, hep kurumuş gazeller,

Şifrelenmiş kalbimi, bir tek onlar çözerler,

Hayatın kesitinde, sorun olmuş güzeller,

__Resmigeçit yapılan, bu cadde de duraktım,

__Esas duruş beklerken, ben silahı bıraktım.

Rengi pembe düşlerim, hastalandı yelinden,

Paramparça yerlerde, düşmüştü o elinden.

Rampa sardı yüreğim, o susmayan dilinden,

__İzolesi yapılmış, gözlerinde duraktım,

__Düz yolunda giderken, o yokuşu bıraktım!

Çıktım şerit dışına, bu yalnızlık gecesi,

Zor kurudu mürekkep, silik çıktı hecesi,

Sufi'nin duasında, gelip geçmiş nicesi,

__Bir yaralı güvercin, ben yolcusuz duraktım,

__O tünelin sonunda, tüm geçmişi bıraktım!

Mevsimleri şaşırtan, bu çiçeksiz bitkiler,

Ab-ı hayat mührüyken, alınmış tüm yetkiler.

Karşımdaki bir çift göz, hala beni etkiler,

__Hafızanda kaybolmuş, uğranılmaz duraktım,

__İksirinden içince, su içmeyi bıraktım!

Ahir zaman bu devir, selam vermez kirvesi,

Bu kalemin ucundan, hala gelmez Merve'si,

Her sözcüğün tutsağı, uzak aşkın zirvesi,

__O göz retinasında, görünmeyen duraktım,

__Şimdi güneş batımı, ben kendimi bıraktım.

H.Hakan KURTARAN

21.08.2011-Aydın