Sen...

Bir deste iskambil kâğıdı içinde kupa kızı

Telvesi yeni soğuyan kahve falından çıkansın

Sen

Ismarlama söylenilen yeni bir türkü değil

Gündüzden geceye devrilen zamansın

Sen

Yalancı yağmurların altında kalsan da

Sırılsıklam kalana dek gökkuşağına çıkansın

Sen

Kar tanelerini avuçlayıp çığlıklar atan

Çığ gibi büyüsün diye uçuruma yuvarlayansın

Sen

Kırık plak, sessiz gramafon, bozuk melodi değil

Dillere pelesenk olmuş heyecansın

Sen

Çocuksu masumiyetlerle kızıllığa bürünen

Yanaklarda kırmızı gelincikler açtıransın

Sen

Kızdı mı volkan kesilen sustu mu cennet

Damarda alev misali çağlayansın

Sen

Kelebek adımlarınla yürürken korkusuz

Sevdan için savaşlar çıkaransın

Sen

Kâğıt kesiği ince yara gibi sancıyan

Geceleyin yürekte efil efil yanansın

Sen

Çağlamış gözyaşını sele döndüren

Dolu vurmuş çiçekleri açtıransın

Sen

Kitapların içine gizlenmiş derkenar

Nihayeti mutlu biten son sayfasın

Sen

Kendisine kapı başkasına saray

Yolumun her kesiştiği en mutlu an'sın

Sen

Varlığınla hayat bahşeden eşsiz cevher

Bin yıllık mesafeden okunansın




Zekeriya EFİLOĞLU
Gaziantep