Üşüyordum

                                                      Neleri geçirmiştik yaşamamızdan,

                                                      Ve kimler için ağlamıştık zerresi

                                                      Beş kuruş etmeyen insanlara…

                                                      Yeniden nefes aldığımızı sanıyorduk.

                                                      Farkındaydık buğulu sesimizin.

                                                      Gözyaşlarımızın  kristal’ liginin.

                                                      Hayatta var olduğumuzu anlatan,

                                                      Tek kişi oymuş gibi.

                                                      Bir anne sıcaklığı kadar derin sanmıştık.

                                                      Sevmiştik en önemlisi.

                                                      Sevdikçe parçalandık oysaki.

                                                      Yavaş yavaş ölüme yürür gibi.

                                                      Mutluyduk.

                                                      En ince ayrıntısına kadar,

                                                      Düşünürdük yaşamı.

                                                      En büyük yanılgı tutkun olmakmış.

                                                      Deliler gibi kıskanmak.

                                                      Ve huzuru bir tek onun,

                                                      Yanındayken bulduğumuzu sanmakmış.

                                                      Yağmur da ıslanırken bile sırf o,

                                                      Üşümesin diye,

                                                      Üstündeki ıslanmış ben kokan

                                                      Ceketi verebilmekmiş.

                                                      Onun kokusu bulaşsın diye…

                                                      Şimdi üşüyorum.

                                                      Şuan bile parmak uçlarıma,

                                                      Kadar donuk bir haldeyim.

                                                      Ve ben yine onu düşünmüyorum,

                                                      Derken bile her saniye döküyorum.

                                                      Aşkı kâğıda kaleme…

                                                      Can buluyor benimle.

                                                      Şimdi üşüyorum desem.

                                                      Tutar mıydı ellerimden?

                                                      Sarar mıydı benliğine.

                                                      Üşüyorum diye hiç ,

                                                      Düşünmeden ceketini,

                                                      Serer miydi omuzlarıma…

                                                      Gülüşlerini görebilir miydim ?

                                                      Bu kadar sitemkarken ona…

                                                      Yok, bitti dönüşü olmayan bir yol…

                                                      Bırak üşüsün ellerim, yüreğim.

                                                      Titresin sesim.

                                                      Bırak sevmeyi sevdikçe tükenmeyi…

                                                      Olmuyor değil mi?

                                                      Yaşamın en zor kısmı da bu olsa gerek.

                                                      Tut ellerimden.

                                                      Sıkıca hiç bırakmamacasına.

                                                     “Ama yoksun… Ve ben üşüyordum.

                                                      Bilseydin sensiz üşüdüğümü  gelir miydin?”