Düşürme Beni Gözlerinden

Ey kahve bakışlarında bin yıl hatrı olan sevgili

Düşürme beni gözlerinden

Öyle uzaktan bir masal içine

Karanlık sulardan siyah kuşlar geçmiyor artık

Turnaların gömleği beyaz

Bir tutam kokun var tütün sarısı her dumanda

Hasret kalmayı unutmuş yaşlanmayan çocuklar gibiyim

Ve bu şehir, sevda treninin uğradığı son istasyonda uyuklar

Başımın, kuş tüyü yüreğine gülümsediği mevsimlerdeyim

Yağmur yağınca ıslanmayı öğretir mutluluk bana

Kurşun yiyince bir anda ölmez eskisi gibi

ve bir şair gelir omzuna dökülen hasreti silkeleyerek

Sana indirilmiş son sûreyim ben

Cennet ayaklarına dolanmasın sevdiğim

Gözleri buğulu tebessümler emerim göğüssüz acılardan

Güneşi zincire vurduğum zamanlar

Seni bulanık sulara atmam ben asla

Sana yarım yamalak bakamam

Aklıma girmeden kalbime girdiğin güne eyvallah

Yakasına yapışılan bir aşktır,

Bir deliyi istediği yöne götüren

Dudağından dökülünce sol avcuma kızıl kına

Pulladığım yüreğimdir buruşmadan bas alnına