Yine Kasım

Şımarık güvercinler fısıldadı kulağıma, yine kasım !

Hüzünlerimden öperek düşürdüler kanatlarını

Oysa ben hiç bir mevsime bu kadar  borçlu kalmamıştım

Paramparça ettim bildiğim bütün tebessümlerini

Aşk,  simsiyah saçlarından çamurlar akıtıyordu ölümlü sevdaların her can çekişinde

Kıymet bilmeyen bakışlarının harem-i ismetine iki büklüm süzülür göz yaşlarım

Ağladığımın farkına varmadan ıslatırım yağmurları

Ve bir yalnızlık serperim dağ yamaçlarına

Senin kokun bile yoktur

Rüzgara emanet edecek kadar

Özge masal sıcaklığında üşürüm uykulardayken sen

Düşlerine hüzünlerden not bıraktım yüreğine süresin diye

Gece yarıları somurtkan naralar eşliğinde

Pazarlıksız geldi, yine kasım

Çalıntı umutların sokularak koynuna

Acıyı çok sevdi daha bıyığı terlemeyen bu gönül

Yorgun bir mevsimin sarılarak bacağına

Gökyüzünden güneşi kazıyarak öpmek vardı alnından

Ama ben, oyuncaksız çocuklar gibi sensizdim

Bilmiyorum şimdi günahlarımı da sever misin şeytanı kıskanmadan ?

Gözyaşlarımı sürgün ettiğin bir yağmur ülkesinde ağlıyorum artık ben

Yalancı baharlara sırnaşarak

Ve boğularak kasavet dolu kadehlerde

Yine kasım,

Yine, sitem uğurluyorum sırtına hasret örttüğüm güvercinlerle

Kanım hala sıcak

Ve gümüş sırmalı yanağını okşuyor

Yaşamaktan vazgeçiren gözlerine yemin olsun ki