Memleketim

Memleket

Hani sol böğrüm ağrıyor derler ya,

Ya sol böğrüm ağrıyor,

Baksanıza şu memleketin haline !

Ağlanmayacak halimiz mi var…

Yoksa eğlenecek lüksümüz mü var…

Neye ağlamayacağız, neyimize güleceğiz,

Yoksa fakirlerimizle gururlanacağız,

Yoksa zenginlerimizle avutacağız kendimizi,

Sol yanım ağrıyor dedim ya,

işte memleket…

Ağlanacak halimize “evet” diyoruz…

“Hayır”lı geleceğimize gülüp geçiyoruz…

Bu memleket çok ağladı…

Malazgirt’ten açılan kapı, gözyaşları ile açıldı…

Her karış toprağı ilmek ilmek dokundu,

Kimi canı ile,

Kimi kanı ile,

Kimi de cananı ile…

Kilim oldun garip memleketim…

Garip Anadolum…

Matematik hesabı yapsak…

Çoktan olmuştuk, ya sömürge, ya manda…

(Gerçi şu anda ne farkımız var…)

Dualar üstüne kuruldu da, şehitlerimiz mi koruyor ?

Yoksa dübeş attık ta yek mi geldi…

Al bayrağımın Ay’ı Yıldız’ı,

Yıldızlarım şehitlerimdir,

Samanyolu gibi…

Ne ucu vardır, ne de sonu…

Anaların gözyaşları ise Al Bayrağım Hilal’i,

Ne ilk dördün,

Ne de son dördün…

Çorak topraklarımın rahmetidir…

Ağrıyan sol yanım değildir aslında…

Sol yanım bahanedir…

Şehit analarımın gözyaşlarıdır…

Ağlayan Hilal’dir,

Samanyoluna düşen her yıldızda, Hilal’ın ağlamasıdır…

Garip memleketimin, garip Anadolusu…

“Şehitler ölmez, vatan bölünmez”…

Ağıt olmuştur dillerde, yüreklerde…

Samanyoluna baktınız mı ?

Bölünmeyen vatandan düşen yıldızları gördünüz mü ?

Her yıldız kaymasında bir dilek tuttunuz mu ?

Tutulan her dilek Şehit Anaların duaları ile,

         gönlünüzde yeni Mehmetçikler,

         yeni şehitler…

         yani yeni yıldızlar…

Samanyolu ile kader çizgili memleketim…

Her kahpe kurşun, bir “Yıldız”ı, Şehit Anamın yüreğine yazar…

Bu “mormenekşem”in bir harfi, Yıldız Anamın yüreğine nazar,

                                              VUSLAT-I MOR